Zawód ewangelizator. Zawód ewangelizatora.

Kategoria: Blog 2015 i starsze

O czym notka? Kim jest ewangelizator, czyli krótka refleksja nad słowem "zawód". Na słowo można patrzeć pozytywnie, pytając się o cechy ewangelizatora (jego uzdolnienia, motywacje, sposoby ewangelizacji), czyli to wszystko co - spłycając pojęcie - nazwalibyśmy zawodem (fachem) ewangelizatora. Tu jednak zawsze pamiętamy, że źródłem owocnej posługi ewangelizacyjnej jest Bóg - same ludzkie talenta i uzdolnienia nie wystarczą. Czasem jednak może w człowieku pojawić się postawa "zawodowstwa" (co to i kim ja nie jestem i czego nie potrafię, albo czego nie doświadczyłem - w czym nie uczestniczyłem, jakiej książki nie przeczytałem).

Każdy jednak, kto podejmuje ewangelizację wie o drugiej jej stronie. To znaczy o "zawodzie" (porażkach) ewangelizatora. ten zawód jest ważnym zjawiskiem, bo można zawieść się na drugim człowieku, można zawieść się na sobie, czasem na Bogu (ale w takim znaczeniu, że działa inaczej niż tego oczekujemy, albo nie po naszej myśli - taka Jonaszowy foch). Często nie widzimy owoców ewangelizacji, a że czasem od tego uzależniamy nasze zaangażowanie (gdzieś podświadomie, z pychy i egoizmu) to pojawia się zwątpienie "czy ma to sens". Innym razem nasze "porażki" czyli takie wydarzenia, że ktoś odrzuca Ewangelię i jak bogaty młodzieniec odchodzi smutny, odbieramy bardzo osobiście, jakby odrzucono nie Jezusa ale nas.

Kluczem do wyzwolenia się z błędnego słowa "zawód" (bo obie postawy nie są dobre) jest słowo miłość. Jeśli nie kocham, to będę naprawdę traktował ewangelizację (np. w szkole jako katecheta, ...) jako zawód (coś co muszę, co mi nakazano) a nie jako powołanie (coś co mi dano - powierzono - skarb /talent/). Kochając pozostawiam człowieka wolnym i daję mu możliwość odrzucenia tego co dobre, choć to nie zakłada odrzucenia go przeze mnie (takiej miłości uczy nas Jezus).

Jasne jest, że ewangelizator musi się doskonalić i rozwijać swój warsztat, ale czyni to we współpracy z Jezusem w Duchu Świętym - tak naprawdę to On czyni ewangelizatorem. To naturalna droga pogłebiania swojego życia duchowego. Czyli zdobywam doświadczenie, aby nie tyle być lepszym (idealniejszym od innych) ewangelizatorem, ale aby być prawdziwszym świadkiem Ewangelii coraz to bardziej podobnym do Mistrza. Jak skupię się na sobie a nie na Jezusie, zamiast w wyższej szkole ucznia wyląduję w duchowej zawodówce. Droga miłości jest drogą stawania się uczniem-misjonarzem. Dalego ewangelizator zaczyna swoją posługę (każde zaangażowanie) od modlitwy i zawsze trwa w postawie "poślij mnie". To ta miłość wyzwala z lęku, pozwala odkryć w Bogu sprzymierzeńca.

Kilka artykułów w temacie, do których się odwoływałem, a niekoniecznie podejmowałem polemikę:

• Michał Piętosa - Zawodowi ewangelizatorzy
• Ewangelizacja? Księża muszą wyjść z kościołów
• Grzegorz Kramer SJ - Głoszenie Jezusa to nie cenzurowanie świata
• Ks. Mirosław Tykfer - Pozostawić wygodne duszpasterstwo (Przewodnik Katolicki 36/2014) /ten sam artykuł na deon.pl/

Zachęcam, aby cały czas pozwalać się inspirować ostatnią adhortacją - dlatego odsyłam do notki: "By nie zapomnieć "Evangelii gaudium"".