Początki - historia mojego powołania

Kategoria: x-Tomkowe ciut prywatnie

Utworzono: poniedziałek, 31, styczeń 2005 08:49

  
świadectwo spotkania Jezusa
(zarys)

   Moja droga do furty seminaryjnej obfituje w wiele wydarzeń: w chwile łatwe i trudne, radości i kryzysy.  Jest ona jednak dla mnie oczywistym znakiem przedziwnej obecności i działania Jezusa w moim życiu. Choć wielokrotnie Go nie zauważałem - to dziś - z perspektywy czasu widzę jak wiele wydarzeń zaowocowało we mnie dobrem i jak bardzo się zmieniłem. Jest czasem poznawania siebie, mojego miejsca  w świecie - a szczególnie mojego miejsca w Kościele - diakonii na rzecz Mistycznego Ciała Chrystusa. W stopniu najwyższym jest ona moim osobistym doświadczaniem wiary, poznawaniem siebie - swoich ograniczeń i talentów, a przede wszystkim jest czasem mojego nawracania się i postępującego we mnie procesu uzdrowienia.

   Od wielu lat (przeszło 13 lat), czyli od czwartej klasy szkoły podstawowej, przez ogólniak i studia, byłem członkiem Ruchu Światło-Życie. Jak widać wiele czasu w nim spędziłem, jednocześnie wiele z niego czerpiąc. Stał się on dla mnie przestrzenią, w której miałem możliwość otworzyć się na to co wieczne. Wraz z moją wspólnotą diecezjalną uczestniczyłem w wielu rekolekcjach oazowych, jak również miałem łaskę brać udział w formacji w ramach Diecezjalnej Szkoły Animatora Ruchu Światło-Życie im. ks. Wojciecha Danielskiego (DSA) i po jej ukończeniu otrzymać błogosławieństwo i krzyż animatorski w Krościenku. Formacja ta pokazała mi bogactwo charyzmatu Ruchu, pozwoliła poznać siebie i dać Jezusowi możliwość dostępu do mnie jako, że byłem osobą bardzo zamkniętą w swoim własnym świecie. Taką możliwość znalazłem zarówno w formacji deuterokatechumenalnej, ale najbardziej przez rekolekcje wakacyjne i zimowe KODAM-y. Z czasem na rekolekcje wyjeżdżałem już jako animator i tak samo [a nawet mocniej, bo z wiekiem się mądrzeje :)] doświadczałem działającego w moim życiu Boga. To spotkanie owocowało tym, że doświadczenie cierpienia w postaci kilku operacji i pobytów w szpitalu, stawało się dla mnie rzeczywistością pogłębiającą moją wiarę i wyzwalającą mnie z mojego chorego perfekcjonizmu.

    Po zdaniu matury znalazłem się w nowym mieście (WARSZAWIE), nowym środowisku, wśród nowych ludzi. Nowe wyzwania i nowe sytuacje. Nie jako zostałem odcięty od korzeni (przyjaciół), od środowiska w którym miałem oparcie. Zupełnie sam, ale na szczęście nie do końca. Mogę powiedzieć, że pierwszy semestr był dla mnie czasem prawdziwej pustyni duchowej, nawet do tego stopnia, iż bliski byłem zrezygnowania z bycia w Kościele. Straciłem wiarę w skuteczność działania Jezusa w moim życiu. Nie wystarczały mi zapewnienia, że jakoś to będzie - bo ja sam sobie z sobą nie radziłem i wydawało mi się, że Jezusa też to nie rusza. Bo przecież nic się nie zmienia, a ja chcę ... ja proszę ... i nic. 

  Pomimo to, Jezus nie zapomniał o mnie - choć to pewnie ja o Nim zapomniałem. Przez lata studiów związałem się ze wspólnotą akademicką Ruchu przy parafii Św. Jakuba Apostoła w Warszawie. Trafiłem tam zupełnie przypadkowo, gdyż zmieniłem miejsce zamieszania  na pobliski akademik. Mój współlokator poinformował mnie, że tu obok w kościele powstała właśnie wspólnota akademicka Ruchu i że spotykają się w poniedziałki o 20:00. Ponieważ i tak wieczory miałem wolne, postanowiłem jakoś "twórczo" wypełnić wolny czas. Poszedłem na spotkanie a Jezus już sam dopełnił reszty. Wszystko powoli zaczęło się we mnie porządkować. Pustka, którą odczuwałem zaczęła się wypełniać. Jest to dla mnie wyraźny znak Jego opieki, bo nie miałem żadnego wpływu na to, co się we mnie wydarzyło. Ktoś powie, że to tylko przypadek, zlepek nic nie znaczących uczuć czy wydarzeń. Ja tak, z perspektywy czasu wcale nie myślę. Było to dla mnie osobiste żywe świadectwo (dowód), że Jezus to nie tylko postać historyczna, ale że jest On Bogiem który kocha - kocha mnie. To tu doświadczyłem poważnego nawrócenia (oddania mojego życia Jezusowi), odnowienia mojej WIARY i więzi z JEZUSEM, co ostatecznie (po trzech semestrach) zaowocowało moją decyzją wstąpienia do seminarium. Sama decyzja jest efektem głębokiego zastanawiania się nad tym jaka jest wola Boga co do mojego życia (rozważanie tego co we mnie zdziałał). Było to wiele godzin stawania na modlitwie, konfrontowania słowa Bożego z moim życiem. Zastanawiania się czy to jest Boża wola, czy tylko mój wymysł. Chwile też ludzkiego rachowania, czy dam radę, czy to nie za trudna decyzja, czy nie lepiej skończyć studia? Ludzki Tekstem który mi towarzyszył były słowa Piotra, po cudownym połowie ryb: "Odejdź ode mnie Panie, bo jestem człowiek grzeszny!" i odpowiedź Jezusa "Nie bój się! Odtąd ludzi będziesz łowił". 

 Jezus 'wiedzy' stał się dla mnie nagle Jezusem żywym - już nie "intelektualnym" bo zmartwychwstałym, który mnie bezgranicznie kocha - takim jakim jestem - chce mi pomagać i ma prawo mnie powołać. Przez cały ten czas widzę jak "Dobry jest PAN" (Ps. 34, 9). Jak w przedziwny sposób kieruje moim życiem a Swoim Słowem pomaga w moich wyborach. Nie mam żadnych wątpliwości, że ON istnieje oraz że KOCHA mnie i każdego wielką MIŁOŚCIĄ. Widzę jak w historii działał DUCH ŚWIĘTY i widzę Jego działanie w moim życiu, również w chwili obecnej. Sam z siebie bowiem jestem słabym i grzesznym człowieczkiem i dobrze wiem, że tylko Jezus może mnie zbawić (sam siebie nie zbawię), bo tylko On zmartwychwstał i dlatego jest moim PANEM i ZBAWICIELEM. Dzięki temu rewelacyjnemu odkryciu jestem tym, kim kiedyś nawet nie marzyłem być. Jemu w tym chwała i uwielbienie przez wieki.

  Teraz świadomie chce kroczyć droga powołania, oddając Mu swoją grzeszność, słabość, niedomagania, ..., abym tylko mógł pełnić jego wolę. Pełnić ją świadomie, gorliwie, godnie i z miłością. Dlatego na koniec proszę o waszą modlitwę, bo od tego naprawdę wiele zależy. Będę wam za nią bardzo wdzięczny.

Jestem tym, kim teraz jestem, dzięki łasce Bożej.

tm.(2002)

Wiele Ty uczyniłeś swych cudów, Panie, Boże mój,
a w zamiarach Twoich wobec nas nikt Ci nie dorówna.
I gdybym chciał je wyrazić i opowiedzieć,
będzie ich więcej niżby można zliczyć. (Ps 40,6)

Ważne - Pytania - do mnie? 

? ? ? ? ? ? ? ?

Postanowiłem podzielić się kilkoma pytaniami, jakie kiedyś zadano mi podczas rozmowy. 
Pytania te, choć z pozoru  normalne, w tym konkretnym momencie mocno mnie dotknęły 
i pozwoliły w świeższy sposób spojrzeć na moje powołanie. 

 

  Czy jesteś szczęśliwy? 

    Byłem akurat w Garwolinie na feriach. Idąc na miasto spotkałem koleżankę z klasy z LO. Wiedząc o tym, że jestem w seminarium zadała mi właśnie to pytanie. Czy przez swój wybór jesteś szczęśliwy? Chodź moja odpowiedź była wręcz odruchowa "TAK" to chyba nie zabrzmiała przekonująco.  Zastanowiłem się dlaczego? Doszedłem do wniosku, że szczęście tak naprawdę ma tu troszkę inną podstawę. Nie musi wyrażać się ogromnym entuzjazmem, ale czułym sercem, tzn. wiem kim jestem, wiem co mnie może czekać, ale wiem też komu zaufałem. Przeżywanie mojej chwilowej słabości zablokowało mnie na oddanie tego, co jest prawdziwym szczęściem: w mojej słabości nie jestem osamotniony. Jezus jest blisko mnie. 

Czy spotkałeś osobiście Jezusa?

    To pytanie wracało do mnie często. Tak naprawdę po raz pierwszy dałem na nie odpowiedź jak byłem na oazie studenckiej, po "drugim nawróceniu". Wtedy zobaczyłem, że wcześniej wyznanie Jezusa, jako osobistego Pana i Zbawiciela, było tylko na płaszczyźnie umysłu, zaś nie dotykało mojego serca. Dlatego świadomie oddałem swoje życie Jezusowi, aby nim kierował. Na modlitwie natomiast otworzyłem się na spotkanie z osobą, a nie z jakąś ideą.

Czy byłeś zakochany?

    Takie pytanie często (czasem podświadomie) zadają ludzie, którzy na wszelki wypadek chcą sprawdzić, czy motywacją na seminarium nie była nieszczęśliwa i niespełniona miłość. Ale nie boje się takich pytań. To jednak zadała w przyjacielskiej rozmowie moja dobra koleżanka. Tak, byłem zakochany i to mocno (i nie tylko raz). Moja sympatia, obecnie już mężatka, bardzo mnie fascynowała: radością, głębią i wielką wrażliwością. Poza tym, była naprawdę ładna. Szczerze mówiąc, ze względu na nią wybrałem studia na Politechnice Warszawskiej zamiast na Politechnice Lubelskiej (dostałem się na obie). Dzięki temu znalazłem się w Warszawie. Spotkaliśmy się tu kilka razy, ale nic poważnego ostatecznie z tego nie wyszło. Zająłem się na poważnie studiami, zaś Pan Jezus zaczął się o mnie upominać. Przeprowadził mnie przez to doświadczenie, przez co jestem o wiele dojrzalszy i wiem co to znaczy myśleć o kimś i być dla niego. Pokazał mi jak kochać i dlatego teraz o wiele łatwiej jest mi otworzyć się na Miłość Bożą. Szczerze dziękuje Jezusowi za nią i często pamiętam o niej w mojej modlitwie, prosząc dla niej i jej męża o ogrom Bożego błogosławieństwa.

Dlaczego seminarium w Warszawie?

    To dlaczego w ogóle seminarium starałem się przedstawić  w moim świadectwie nawrócenia. Pozostaje natomiast kwestia dlaczego Warszawa, przecież Garwolin należy do diecezji siedleckiej. Odpowiedź jest dość łatwa. Ponieważ studiowałem w Warszawie na PW, i tu rozeznałem moje powołanie, zdecydowałem się pójść do tego seminarium. Widać zatem, że motyw wynika raczej z mojego doświadczenia wiary niż z kwestii praktycznych, ideowych, czy jakichkolwiek innych. Czasem przez to niektórzy traktują mnie jak 'uciekiniera' ze swojej diecezji, jednak uważam, że Jezus powołując mnie do służy ludziom właśnie tu, nie zrobił tego bezcelowo. Widzę to z perspektywy czasu, jak dalej mnie prowadzi.