Pole czy ogród?

Kategoria: Blog 2015 i starsze

Utworzono: piątek, 19, wrzesień 2014 19:31

"Dlaczego?" Tak się zastanawiam, kiedy myślę o ewangelizacji i o jej owocach. Ostatnio ktoś mnie zapytał, czy nie znam księdza, który poprowadziłby rekolekcje dla parafii, tak aby powstała wspólnota oazowa. Jakoś mi tak się skojarzył właśnie ten obraz. Bo jest zasadnicza różnica - na polu sieje się coś jednocześnie, to rośnie równocześnie i zbiera się równocześnie - tak wygląda praca polowa. Natomiast zupełnie inaczej wygląda troska o piękny ogród. Tam wszystko rośnie w swoim czasie. Ogród cechuje wielość gatunków. W ogrodzie nie działa "ciężki sprzęt". Więc zadaję sobie pytanie, czemu od pola oczekujemy, żeby było ogrodem, a ogród traktujemy "po polowemu"?

Dlatego uważam, że cały czas zmiana mentalności w duszpasterstwie jest wyzwaniem. Jak w tym co powszechne (grupowe) odnaleźć piękno tworzenia ogrodu - tj. indywidualne spotkanie - jak w powszechności nie zatracić piękna różnorodności. Nie bez znaczenia obrazem nieba jest ogród rajski. Niebo będzie tam, gdzie w ogród będzie miejscem spotkaniem z Bogiem.

Jednak w tym wszystkim nie wolno nam zapomnieć kto daje życie i wzrost. Nie możemy tego przypisywać sobie! Bez Boga ogród nie będzie żył, nie będzie się rozwijał. jeśli więc chcemy owoców, potrzebujemy Boga. Tak często patrzymy po ludzku, widząc wady lub zalety drugiego człowieka. Łatwo przychodzi nam się np. śmiać z takich czy innych wad lub manier księży. Łatwo oceniać po pozorach. Łatwo człowieka skreślać jeśli nie daje rady. Łatwo sukcesów szukać w zaletach a porażki usprawiedliwiać brakami. Ale przecież tak nie jest. Jeśli Bóg jest współdziałającym to da sobie radę z ludzkimi brakami. Łatwo powiedzieć "ten czy tamten ksiądz jest taki", "mówi takie kazania {np. słabe}", ... Zamiast przyzywać Ducha Świętego i uwielbić Boga działającego pomimo ludzkich braków. To wielka lekcja zaufania Bogu. Jeśli więc źle dzieje się w jakiejś wspólnocie, to droga uzdrowienia nie są zmiany kadrowe, ale zmiana nastawienia. Zwrot od egocentryzmu ku chrystocentryzmu. Lepsza jedna minuta adoracji niż nawet dwie godziny ludzkich targów i kalkulacji. W drodze wiary patrzy się na miłość a nie na inne czynniki. Bez miłości jesteśmy niczym. Bez Boga - Miłości - nosimy nicość w sobie. Dla mnie to ważne odkrycie. Ostatnio byłem świadkiem oazowych biadoleń, które wcale mnie nie zbudowały. Potrzebowałem usłyszeć od Pana, słowa o soli i świetle oraz o zagubionej owcy. Owieczka zagubiona - to w dużej części chyba ja. Owieczka odnaleziona przez Pasterza - to też ja. Pasterz górą!

Kiedy przychodzi wiosna ogród zakwita. Kiedy przychodzi Jezus - nadzieja odżywa. Czego i sobie życzę.