Dobry Pasterz jest moim przyjacielem!

Kiedy mój znajomy ksiądz poprosił mnie, abym w jego parafii poprowadził rekolekcje dla dzieci, bo coś się wydarzyło i są w kropce i nie mają kogo poprosić, zgodziłem się. Jednak zaraz przyszła myśl: "Co można powiedzieć dzieciom na rekolekcjach?". Zacząłem zastanawiać się, co jest dla mnie ważne w moim patrzeniu na Jezusa, a czym chciałbym się podzielić z dziećmi. Jakoś tak przyszedł mi na myśl obraz Jezusa - Dobrego Pasterza - szczególnie, że oddaje On swoje życie, abym ja mógł żyć. Ale nagle uświadomiłem sobie, że ten Dobry Pasterz powiedział, że nazywa nas swoimi przyjaciółmi.

Dlaczego więc nie można połączyć tych dwóch obrazów i spojrzeć na Jezusa Pasterza, ale i Przyjaciela. Dobrałem czytania - skorzystałem z chrystologicznych formularzy uroczystości. Postanowiłem wykorzystać, jako podsumowania nauk poszczególnych dni, konkretne ikony Jezusa Przyjaciela, Dobrego Pasterza, Pantokratora i wreszcie Ikonę Maryi przytulającej się do Jezusa [ikona Przyjaciela towarzyszyła każdego dnia rekolekcyjnego, a druga pojawiała się na koniec homilii, jako puenta]. W poszczególnych naukach starałem się wykorzystać jak najwięcej obrazów, aby praktycznie pokazać, co to znaczy, że jesteśmy przez Jezusa kochani.

Po pierwsze Jezus Przyjaciel, to ten, kto jest blisko. Tak jak na ikonie kładzie On swoją rękę na ramieniu przyjaciela. Ale księga Ewangelii od razu nawiązuje do słów "wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeśli czynicie co wam przykazuję". No właśnie - Jezus jest dobrym przyjaciele - bliskim na wyciągniecie ręki - bliskim w Eucharystii i sakramencie pokuty, bliskim w słowie Bożym. Po drugie Jezus Przyjaciel - jest bliski wtedy, kiedy się zagubię. Nie waha się zostawić 99 owiec i iść, aby mnie znaleźć. Pasterz - Przyjaciel, który nie zostawia w biedzie. Wreszcie Pan, który wskazuje na życie szczęśliwe i wolne. Pan, który błogosławi i posyła.

A jak przełożyć to na konkrety? Po pierwsze piękno i radość spotkania z Panem, ale również życzliwość do drugiego człowieka. Po drugie modlitwa - rozmowa z Jezusa, ale też dobre słowo wobec bliźnich. Każdą homilię kończyliśmy aktem wiary, drugiego dnia aktem nadziei a trzeciego miłości. Staraliśmy się też odkryć, że od mojego "chcę" albo "nie chcę" naprawdę wiele zależy. Jezus często pyta "co chcesz, abym ci uczynił?".

Dużo mówiłem o miłości. Jednak to co sam odkryłem, że sam jestem zaproszony przez Pana, do przyjęcia Jego przyjaźni. Moje serce - a nie tylko dzieci - ma być gotowe do wydawania dobrych owoców. Do rozpoznawania w bliźnich twarzy mojego Pana. Że to ja, bez ociągania, mam oddawać Jezusowi moje zło, aby przyjąć dar Jego obecności. Wreszcie, takiej miłości do Jezusa uczy mnie Maryja - a wystarczy do Niego się przytulić - wsłuchać się w Jego słowa. Oczywiście jesteśmy na świeżo po Evangelii Gaudium i jak bumerang wraca pytanie o zapach owiec i węch pasterza. Pięknie jest przeżywać rekolekcje, które się głosi. Patrząc na Ikonę, aż chce się usłyszeć od Jezusa, "Cześć Tomek! Choć idziemy na spacer. Co tam u ciebie?". A najpiękniejsze jest to, że tak właśnie jest :) "Let's GO" :) :) :)

Na koniec kilka migawek: Rekolekcje dla dzieci "Dobry Pasterz moim przyjacielem".

Użyta liturgia słowa:
[1] Ez 34,11-16; Ps 23,1-6; J 10,14; Łk 15,3-7.
[2] Iz 55,6-9; Ps 145,2-3.8-9.17-18; J 15,15b; Mk 10,46-52.
[3] Iz 41,13-20; Ps 1,1-4.6; J 15,16; J 15,9-17.