Mikro głos w dyskusji: nadzwyczajni szafarze, komunia na rękę, procesja komunijna.

Kategoria: Blog 2015 i starsze

Utworzono: sobota, 27, wrzesień 2014 16:09

Mało czytamy, mało wiemy, jeszcze mniej rozumiemy. Tak chyba można by podsumować wysuwane od czasu do czasu działa, którymi niektóre środowiska - oczywiście z miłości do Jezusa i Kościoła - strzelają w modernistyczny Kościół - czyli dotknięty Soborem Watykańskim II i całą wynikającą z niego reformą liturgiczną. Nie chcę w tym miejscu się włączać w dyskusję, bo ilość literek na stronach środowisk tzw. tradycjonalistów, domagałaby się szerokiej analizy, a taką podejmują liczne książki (wiele z nich mam na półce - zapraszam). Zresztą uważam taką dyskusję za mało owocną, skoro w jej wycinkach druga strona jest zupełnie odporna na argumenty, bo wie swoje. Po co więc ta notka: bo ostatnio na grupach oazowych pojawia się dyskusja nad tematami jak: nadzwyczajni szafarze, komunia na rękę, procesja komunijna - gdzie nie dostrzega się kilku wypowiedzi osób cytowanych (jak np. kadr. Ratzinger) albo odwołując się do poszczególnych dokumentów z lubością wybiera się tylko te punkty, które pasują pod tezę, a inne się ignoruje już opacznie rozumie. Tak więc pozwolę sobie tutaj zbierać te zagubione opinie. Dodatkowo dostałem maila rozsyłanego po ludziach i wzywającego do bojkotu szafarzy, oraz w naszej parafii pojawiła się kserówka wkładana ludziom do skrzynek (niby to wyraz troski Jezusa o Kościół).

 Komunia na rękę - teza "Papież Benedykt był jej totalnym przeciwnikiem, dlatego nakazał przyjmować Komunię na klęcząco i do ust" - a w rzeczywistości:

"Nie chciałbym tu być małostkowy. Obie formy występowały już we wczesnym Kościele. Pełne szacunku przyjęcie Komunii na rękę uważam za dopuszczalną formę”. (Bóg i świat", s 378).

A co do samej Komunii na rękę: warto zwrócić się do Benedykta XVI i jego motywacji, dlaczego zaczął udzielać komunii na klęcząco. Mówi o tym w wywiadzie "Światłość świata" str. 166, gdzie swoje wyjaśnienia zaczyna od słów  "Nie jestem z zasady przeciwko Komunii na rękę". Obowiązek przyjęcia do ust dotyczył wyłącznie bazyliki i placu św. Piotra (i dotyczył wszystkich, nie tylko przyjmujących komunię od papieża), ze względu na sygnały, że komunię przyjmują niekatolicy albo osoby zabierają ją na pamiątkę, jak to nazwał papież wynikało to z "dużego niebezpieczeństwa powierzchowności". Dlatego też np. przed komunią były też komunikaty słowne, że jest ona tylko dla katolików. Wahnięcie w drugą stronę, że tylko i wyłącznie tak, a inni są w grzechu to powierzchowność w drugą stronę.

Czasem myślę, że przeciwnicy "Komunii na rękę" autora powyższych słów tez by chcieli pouczyć, ale lepiej przemilczeć te słowa Benedykta XVI i powiedzieć, że z zasady był przeciw.

A ja uważam, że nie jesteśmy sędziami ludzkich sumień i wiele insynuacji "ad personam" w tej dyskusji (i a takim tonie dyskusji) podpada pod rachunek sumienia z miłości bliźniego - od przystępujących do Komunii wymaga się więcej. Moja obserwacja, że przy takich postawach zamiast zachwycić się świętością Jezusa, adorujemy to, jacy my jesteśmy święci i idealni (lepsi od innych) - bo my znamy prawo. Często spotykam się z fascynatami ks. Natanka i widzę jak to przyjmowanie na klęczący i do ust wygląda w praktyce tj. "kocham cię Panie Jezu, ale niech ten profan obok będzie przeklęty". Wiec zamiast szukać argumentów o szacunku do partykuł (co jest ważne) lepiej zapytać się, czy w moim życiu widać owoce, bo większym smutkiem jest to, że tak wielu ludzi nie chce spotkać się z Jezusem w sakramencie, a my ostrzeliwujemy tych co przyjmują. Czasem warto - kiedy wpadnie nam ocena osądu bliźniego (a nie oceny) przemedytować Jezusowe słowa do Piotra J 21,21-23. Tyle ode mnie - owocnych reform. Niech miłość Jezusa króluje w waszych sercach. 

Procesja komunijna - teza "to brak szacunku do Najświętszego Sakramentu", wprowadzony przez modernistów wbrew praktyce Kościoła a najświętszym sposobem przyjmowania Komunii jest wyłącznie postawa klęcząca (słowo wyłącznie jest tu ważne) - a co na to dokumenty:

OWMR 160 - "Wierni przyjmują Komunię świętą w postawie klęczącej lub stojącej, zgodnie z postanowieniem Konferencji Episkopatu. Jeśli przystępują do niej stojąc, zaleca się, aby przed przyjęciem Najświętszego Sakramentu wykonali należny gest czci, który winien być określony tym samym postanowieniem."

O postawie komunijnej, w tym stojącej, mówi też Instrukcja "Redemptionis sacramentum".

We Wskazaniach Episkopatu Polski czytamy: "Zaleca się procesyjne podchodzenie do przyjęcia Komunii świętej (zob. OWMR 44, 86 i 160). Ciało Pana jest bowiem pokarmem na drodze do życia wiecznego. Komunię świętą można przyjąć w postawie klęczącej lub stojącej. Postawę stojącą należy zachować zawsze, gdy Komunii świętej udziela się pod obiema postaciami. Wierni przyjmujący Ciało Pańskie w postawie stojącej wykonują wcześniej skłon ciała lub przyklękają na jedno kolano".

Nadzwyczajni szafarze Komunii św. - teza "Komunia przyjęta od szafarza świeckiego jest świętokradztwem, bo tylko wyświęceni mogą godziwie jej udzielać":

Na wstępie warto więcej poczytać o powodach dlaczego w pewnym okresie Komunię rozdzielali wyłącznie kapłani. Wynikało to, mówiąc w skrócie - z dużego niebezpieczeństwa profanacji i powierzchowności oraz z inaczej rozumianej roli świeckich i duchownych w Kościele. Oczywiście jest różnica miedzy kapłaństwem sakramentalnym a powszechnym, natomiast nie są to zwalczające się obozy i każdy ma swoją niezastąpioną rolę w liturgii. Idealnie byłoby, gdyby była wystarczająca ilość wyświęconych szafarzy. Obecność nadzwyczajnych jest wielkim wezwaniem do modlitwy o liczne powołania i o odwagę dla powołanych. Warto sięgnąć do nauczania Soborowego.

Czasem, cytując wspomnianą Instrukcję "Redemptionis sacramentum", zatrzymuje się wyłącznie na pkt. 88 (pomijając następne) i piętnując nadużycia, atakuje się istnienie szafarzy jako takich. Pytanie więc jest: czy rozmowa dotyczy nadużyć czy statusu szafarzy? Negowanie szafarzy (w tym akolitów) jest sprzeczne z Kodeksem Prawa Kanonicznego, który taka możliwość daje. Warto w tym kontekście pamiętać, że Instrukcja jest dokumentem porządkującym, czyli nie ma tej samej rangi co np. konstytucja, czy encyklika. To - mówiąc językiem prostszym - dokument wykonawczy poszczególnych papieskich kongregacji, który reaguje na nadużycia. Wspomniana zaś Instrukcja raczej w swych kategorycznych zadaniach odnosi się do pomysłów w Niemczech i Francji w mniejszym zakresie Polski. Pozytywnej wykładni raczej szukajmy w opracowaniach teologicznych z zakresu duchowości i liturgiki. 

Może watro więc czasem skorygować swoje zdanie. Postawy promowane przez tradycjonalistów są w liturgii dozwolone i raczej rzadko ktoś może się spotkać z postawą odrzucenia ich. Nikt klękania nie zabronił. Wolno więc przyjmować Komunię na klęcząco i do ust. Problem rodzi się kiedy taką postawę czynimy jedyną i wyłączną,a inaczej myślących czy postępujących potępiamy, oczerniamy (przypisując złe motywacje) lub wyśmiewamy. To nie jest traktowanie Komunii jako sakramentu jedności, bo jak nie kocham brata i nim gardzę to co znaczy fakt, że przyjmę Komunię do ust i na klęcząco? Czasem tylko warto zadać sobie pytanie, czy czasem bunt wobec przepisów porządkowych Kościoła wynika z pobożności czy z pychy? Z pogłębienia wiedzy liturgicznej czy z powierzchowności? Chęci przezywania jedności na liturgii czy z chęci wyróżnienia się?

Inne linki w temacie:

• ks. dr Bartosz Adamczewski - Komunia św. na rękę - czy rzeczywiście "sensacja"?
• o. Jacek Salij - "Nadzieja poddawana próbom": - Komunia św. na rękę
• kard. Ratzinger - Do ręki czy do ust - fragment książki kardynała „Eucharystia. Bóg blisko nas" (Kraków 2005)
• ks. Bogusław Nadolski TChr - Odnowiona możliwość przyjmowania Komunii na rękę
• Ks. Aleksander Sobczak - Zastępczy charakter funkcji nadzwyczajnego szafarza Komunii Świętej

„Spotkanie z Jezusem w Eucharystii będzie źródłem nadziei dla świata, jeżeli – przemienieni mocą Ducha Świętego na obraz Tego, kogo w niej spotykamy – podejmiemy misję przemieniania świata, dając pełnię życia, które sami otrzymaliśmy i którego doświadczyliśmy. Będziemy wtedy nieśli nadzieję, przebaczenie, uzdrowienie i miłość tym wszystkim, którzy ich potrzebują, a zwłaszcza ubogim, wydziedziczonym i uciśnionym, podzielając ich życie i dążenia oraz idąc z nimi na poszukiwanie autentycznego ludzkiego życia w Chrystusie Jezusie”.

Papież Franciszek do Papieskiego Komitetu ds. Międzynarodowych Kongresów Eucharystycznych.