Wizyta duszpasterza 2014

Kategoria: Blog 2015 i starsze

Utworzono: środa, 17, grudzień 2014 14:03

Oto stoję u drzwi i kołaczę:
jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy,
wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną".
(Ap 3,20)

W mojej parafii od początku Adwentu trwa czas Wizyt Duszpasterskich *(potocznie kolędowy). Tak więc praktycznie każdy wieczór upływa na pukaniu do drzwi. Tak sobie w temacie pomyślałem. Wielu podobnie patrzy na odwiedziny Jezusa w swoim sercu. Często wyborami mówimy "Panie Jezu, jesteśmy nieprzygotowani, zapraszamy innym razem" co i tak w praktyce oznacza "nie widzimy w tym sensu, nie życzymy sobie". Niektórzy wyjrzą przez judasza (co w odniesieniu do Jezusa jest wyjątkowo trafne) i pozostawią drzwi zamknięte. Czasem jest deklaracja, że "ja jestem wierzący, nawet na drzwiach wypiszę K+M+B, tylko jak usłyszę pukanie do drzwi, to ściszę rozmowę, grzecznie przeproszę, że nie dziś". Obraz jest o tyle ciekawszy, że w naszej parafii wizyty księdza można spodziewać się raz na dwa lata, więc jak ktoś powie "innym razem" to w praktyce oznacza to przy kolejnej wizycie odmowa oznacza 4 lata - to prawie jak ewangeliczne szukanie owocu na drzewie figowym. Hmmmm= ciekawy obraz.

Oddzielna kwestia to czas rozmów podczas wizyty. Ja - tradycyjnie - staram się nawiązywać do relacji z Jezusem, szczególnie dotykając kwestii modlitwy. Na obrazkach jest adres mojej strony, dla młodzieży przygotowałem autorski obrazek z pieczątkami - żeby mieli kontakt do mnie. Jednak równie często zwracam uwagę na obecność i rolę Pisma Świętego. Sugeruję czytanie Pisma (szczególnie Ewangelii), modlitwę Słowem (lectio divina), doradzam zakup współcześniejszych przekładów. Nosząc ze sobą NT edycji św. Pawła - jeśli jest okazja - czytam hymn o miłości.

Niedawno miałem kilka ciekawych spotkań. W jednym domu na pytanie "czy ma pan Pismo Święte?", pan przyniósł ewangelię Judasza. I innym domu jedynym Pismem była protestancka Biblia Warszawska sprzed lat 60-tych z zupełnie niedzisiejszym językiem. Ale rodzina twierdziła, że Pismo czyta. Tak więc przeczytałem im losowy fragment i zapytałem, czy wiedzą o czym było - oczywiste, że nawet nie rozumieli użytych tam słów. Obiecali kupić nowe Pismo. Czasem jak pytam, czy mają Pismo - rozpoczyna się gorączkowe poszukiwanie - "kiedyś tu było". W wielu domach jest tylko Nowy Testament - a przecież w Starym Testamencie też uczymy się słuchać Boga. Jednak najczęściej pojawia się prawidłowość, że Pisma nie czytamy lub mówimy, że nie mamy czasu. I na nic zaproszenia ze strony papieży, na nic powszechny i łatwy dostęp do Pisma (różne formaty i tłumaczenia), jak człowiek gdzieś na przeświadczenie, że się nie da i nie warto. Tak prawdziwe jest opowiadanie Brandstaettera "Lament nieczytanej Biblii".

Ale są też miłe doświadczenia. Ludzie będący we wspólnotach pokazują swoje sczytane i pozakreślane Pisma. W jednym domu - młode małżeństwo - na stole leży piękna złota biblia paulistów - pytam rodziny, czy to dla księdza - mówią, że tak - to ich prezent ślubny - a w sypialni każde z nich ma swój własny egzemplarz. I innym domu różne tłumaczenia plus komentarze - pewnie niejeden ksiądz by pozazdrościł takiej biblioteczki. Jeszcze w innym pani mówi, że ma zawsze otwartą biblię na stole, która motywuje ja do czytania nawet urywków, bo wciśnięta pomiędzy książki nie była wyjmowana, a tak prowokuje. Jeśli widzi się w Słowie Bożym wartość i źródło wiary to czytanie Pisma Świętego staje się przyjemnością i normalnością a nie heroizmem i pańszczyzną.