Mityczny a nie mistyczny Jezus

Kategoria: Blog 2015 i starsze

Utworzono: niedziela, 11, styczeń 2015 00:29

Kolejna refleksja po dzisiejszej wizycie duszpasterskiej. Pojawiło się we mnie pytanie: co stanowi o tym, że jesteśmy katolikami? W pewnym domu spotkałem pana, który od wielu lat nie był w kościele, co więcej wcale mu to nie przeszkadza w twierdzeniu, że jest wierzący i czuje się katolikiem. Aż dziwne, że chciał przyjąć księdza. Dla niego Kościół to ludzie, budynek lub hierarchia, z czego dwie ostatnie rzeczywistości całkowicie odrzuca a i z tą pierwszą nie zamierza mieć nic do czynienia - no chyba że to najbliższa rodzina. Dał się oszukać złemu duchowi i dał się odciągnąć od źródła życia jakim jest Jezus. Pan strasznie się oburzył, że śmiałem mu zasugerować, że raczej niewiele w nim z katolika. Cóż, można dużo o historii wiedzieć, nawet Kościoła czy Jezusa, ale Jego samego nigdy nie spotkać i nie pokochać. Tak więc po krótkiej rozmowie, zasugerowano mi, że powinienem sobie już iść. No to grzecznie poszedłem - odczytując tylko aktualnego papieskiego twitta zachęcającego do świętowania Dnia Pańskiego (oczywiście dla pana nie było oczywiste, że to zaproszenie na Eucharystię). Widać nie tylko z konferencji prasowych za niewygodne pytania jest się wypraszanym. Niektórym pseudo-katolikom przeszkadza pytanie o praktykowanie wiary. Skandal!

Ostatnio obejrzałem dwie wersje musicalu "Jesus Christ Superstar" i na kanwie tego kolędowego spotkania pomyślałem sobie, że czasem dla usprawiedliwienia swojej niewiary człowiek tworzy sobie własnego "mitycznego Jezusa", który ze Zmartwychwstałym Jezusem nie ma za wiele wspólnego. Jest ikoną człowieczeństwa i zaprzeczeniem bóstwa. Takim mitem usprawiedliwiamy naszą niewiarę, lenistwo, nasz grzech. Mówimy sobie "nic się nie dzieje, że nie chodzę do kościoła"; "to nic nie znaczy, że nie przyjmuję sakramentów"; "to nic, że się nie modlę, inni się modlą jacy są???" - jaaaaa jestem wierzącym. Ale czy Jezus mu powie "jesteś wierzący", kiedy nie wierzy się, że On jest obecny w Kościele czy w sakramentach? Z Jezusem spotyka się człowiek na drodze wiary - a jak jest niewierzący to się z Nim rozmija - proste! I co z tego że się tłumaczy, wierzę ale tylko nie jestem praktykujący. To jak powiedzieć "jestem mistrzem w maratonie tylko nie biegam". A Kościół staje się przysłowiowym "kozłem ofiarnym" opowiedzianym za wszytko zło, nawet nasze własne. Łatwiej powiedzieć "to oni" są winni - wtedy nawrócenie to nie nasz problem tylko ich. A szatanowi tylko w to graj. Bo człowiek poza Kościołem jest łatwiejszy do złamania. Ale widać niektórym jest tak wygodniej. Pozostaje modlić się!

Bez tego na nic słowa papieża z katechezy z listopada, gdy powiedział: "Nie ma zdrowego Kościoła, jeśli wierni, diakoni i prezbiterzy nie są w zjednoczeniu z biskupem. Kościół, który nie jest zjednoczony z biskupem jest Kościołem chorym". Ale widać chory kościołek domowy bywa przysłowiową małą stabilizacją - niestety pozorną. Tylko w mocy Słowa, we wspólnocie Kościoła, w sakramentach (szczególnie Eucharystii) można na 100% spotkać się z Jezusem. Życzę udanych i owocnych spotkań.