I po kolędzie czyli wizycie duszpasterskiej

Kategoria: W świecie ducha czy ciała: moje zdania i uwagi

Utworzono: poniedziałek, 25, styczeń 2016 10:50

Dziś - po kilkunastu tygodniach - pierwszy dzień, kiedy wieczorem nie zakłam komży i stuły, nie opatulam się szczelnie szalikiem, nie zabieram zapasu obrazków i nie ruszam w nieznane na kolędowe odwiedziny. Tak sobie pomyślałem, że pięknym podsumowaniem tego czasu, oraz tym, o co chodzi z tą całą kolęda, jest stary obraz, który wisiał w centralnym miejscu w pewnym domu (zdjęcie obok). Na łódce siedzą przytuleni do siebie nowożeńcy zaś za sterem stoi błogosławiący im Jezus. Jest też wyraźnie widoczny modlitewnik/Pismo święte, co zapewne jest przypomnieniem, iż w tym rejsie nie może zabraknąć modlitwy.

Czas kolędowy to przede wszystkim czas spotkania, modlitwy i błogosławieństwa. Troski o to, czy aby na pewno za sterem stoi Jezus, czy może został odstawiony na bok albo co gorsza, wyrzucony za burtę. I rzeczywiście - odwiedziny w domu, w którym steruje Jezus odbywały się w pokoju. Był czas na modlitwę i czytanie Pisma świętego. Dało się odczuć głęboką życzliwość. Tam, gdzie Jezus został odsunięty od steru - był czas na głoszenie Dobrej Nowiny i świadectwo. A z domów, w których Jezus znalazł się za burtą, wylatywał również i ksiądz.

Nie powiem, było kilka trudnych spotkań. Szczególnie tam, gdzie w sercu człowieka nie było wiary, zaś zupełnie dobrze miała się pycha, arogancja czy złość. Wtedy za jego nie praktykowanie wiary odpowiedzialny jest cały świat, tylko nie on. I tu zaczynają się pretensje wyssane z pewnych stacji czy tytułów prasowych. Niestety zaślepienie w nienawiści do myślących inaczej nawet nie pozwalało zmienić tematu rozmowy na bardziej jezusową. Człowiek wychodził z tego rozbitego nienawiścią domu (co widać było w relacjach między domownikami) i jedyne co pozostawało to modlitwa. Odgłos zamka za plecami nie oznaczał przecież, że człowiek pozostał tam w pokoju ducha - wrócił do karmienia swojej nienawiści. Dobrze, że w kolejnym domu czekały uśmiechnięte twarze, zapalone świece i biblia. To tam można było liczyć na ciepłą herbatę, kawę a nawet ciastko.

Dla mnie był to czas poznawania nowej parafii i parafian. Nie był to ani trochę czas stracony, choć - nie powiem - męczący. Ale z Jezusem stał się czasem błogosławionym. Pamiętajmy - za sterem niech stoi ten, kto jest najlepszy. Z Jezusem łódź naszego życia nie utknie na mieliźnie i nie zatonie podczas burzy ale bezpiecznie dotrze do celu. W taki rejsie jest też z Kim pogadać. Polecam.