Otrzaskany ze świętością

Kategoria: W świecie ducha czy ciała: moje zdania i uwagi

Utworzono: czwartek, 15, czerwiec 2017 11:02

Mówi się, że największym niebezpieczeństwem jest otrzaskać się ze świętością. Kiedy to co nieskończone i niepojęte staje się dla nas banalne. Stajemy się nieczuli na obecność Boga. Dlatego bojaźń Boża jest tym darem Ducha Świętego, o który powinniśmy prosić, aby nie lekceważyć Boga i Jego darów. Ostatnio uzmysłowiły mi to zagrożenie trzy obrazy.

Pierwszy. Msza w Boże Ciało. Ksiądz proboszcz mówi dobre i duchowe kazanie. Gościnna zakrystia sąsiadów. Dwóch starszych panów, chyba dla kamuflażu przebranych w komże,  gada w najlepsze. Widać ich głoszone słowo nie dotyczy (a na pewno nie dotyka), oni służą do Mszy, a teraz jest przerwa, bo to przecież kazanie. Raz dyskretnie zwrócona uwaga, drugi raz, trzecia nie dyskretna "cichoooo" . I jak tu doświadczyć mocy Bożej?

Obraz drugi. Po rozdzielanej Komunii widzę, że na patenie jest dużo partykuł Najświeższego Sakramentu. Przynoszę do ołtarza i delikatnie zgarniam do cyborium. I słyszę głos zniecierpliwionego kapłana: "to do puszki?". Ktoś powie "szczegół semantyczny", "łapanie za słówka". Ale jeśli wierzymy, że w każdej cząstkę jest nieskończony i pełen majestatu Pan wszechświata, to nie chodzi tu o słowa. A czemu nie mam uwielbiać tego daru życia wyrażonego w tej cząstce? Modlić się? Okazać szacunek? Jak poczęte dziecko, znak świętości.  

Obraz trzeci. Nabożeństwo czerwcowe zaraz po mszy. Kapłan nie odstawia z ołtarza ani mszału, ani ampułki, ani kielicha. Usuwa tylko na boki ołtarza. I tak w bałaganu wystawia Najświętszy Sakrament. Leń, głupiec? Nie wiem, nie osądzam. Ale liturgicznie znak fatalny.   

Możemy otrzaskać się ze świętością. Może dlatego tak mało jej w nas i tak wiele jest dla nas niewykonalne.