Pochodzenie znaku światło-życie inspiracją do szukania źródeł jedności i głębi duchowości

Kategoria: W świecie ducha czy ciała: moje zdania i uwagi

Utworzono: sobota, 26, czerwiec 2021 09:56

"Domowy Kościół. List do wspólnot rodzinnych" od czasu do czasu przywołuje moją skromną stronę i zawarte tam inspiracje czy  poszukiwania. Nie żeby było mi z tego powodu smutno :) ale czasem się zastanawiam, jak ktoś w ogóle dotarł do jednej lub drugiej notki. Ostatni numer (163) czerwiec-sierpień 2021 zawiera ciekawy i ważny, z mojego punku widzenia, artykulik przybliżający możliwe źródła znaku Ruchu Światło-Życie. Ciekawy, bo właśnie wspomina moją stronę, a ważny, bo nie pytając się o źródła, nigdy do końca nie zrozumiemy biegu rzeki. Ale mi się mądrze napisało. Ale coś w tym jest. Przyzwyczailiśmy się – oazowicze - widzieć w oazowej fosce wyłącznie znak firmowy Ruchu. Oczywiście, kto uczestniczył w ORAR I lub w ORD, wie więcej. Człowiekowi myślącemu jednak nic się nie stanie, jeśli zada pytanie, a skąd ten znak się wziął.

Mogę powiedzieć, że jestem pionierem w tej tematyce, gdyż "ja to nie chwaląc się sprawił" zacząłem chyba jako pierwszy szukać źródeł i kanałów transmisji tego znaku w środowisko oazowe, sprawiających to, że foska stałą się tak naturalna, że aż "nasza".  Wielu członków Ruchu Światło-życie, również tych z czasów ks. Franciszka, usłyszało moje pytanie „Jak to się stało, że foska jest znakiem Ruchu?”. Słuchałem, robiłem zdjęcia, przeszukiwałem internet, notowałem, wyciągałem wnioski, stawiałem pytania. Czasem mały elemencik albo uzupełniał mozaika, albo kierował myśl szerzej. Mam świadomość, że ta mozaika nadal ma wiele braków.

Niestety wiele z moich tez (o tym w innej notce) chyba nie doczeka się 100% potwierdzenia, ale niektóre są na tyle ciekawe i prawdopodobne, że mogą być przekazywane dalej. Tak się stało w wspomnianym artykule Macieja Münnicha. Kiedy zobaczyłem artykulik od razu rzuciły się mi w oczy moje tezy, grafiki. Pomyślałem, „no fajnie, a o mnie ani słowa”. Kiedy jednak przeczytałem cały tekst , ku mojemu zaskoczeniu, zobaczyłem wzmiankę o mojej stronie i moich dociekaniach. Po drugie zobaczyłem, że są jeszcze artefakty foskowe, na które się nie natknąłem, no ale nie jestem dr hab. :) i nie mam zaplecza naukowego KUL np. biblioteki. Moje szperania są więc z zasady nie tak szerokie. Niestety dodatkowo komercja googla spowodowała, że teraz w sieci coraz trudniej coś znaleźć (np. grafiki). Google bardzo niechętnie wypuszcza z „bańki informacyjnej” i tak łatwe wyszperanie jakiś namiarów na zabytki (np. lampki oliwne, czy szkatułki) jest coraz trudniejsze. Poza tym, drugie co zobaczyłem, to fakt, że moje notki sprzed lat trochę się starzeją i warto je doszlifować. Przeczytać jeszcze raz, uporządkować, rozbudować. Już kiedyś proponowano mi opracowanie naukowe tego tematu. Może kiedyś warto się nad tym pochylić, albo cieszyć się zainspirowaniem do poszukiwań innych.

Dziś, przy tej okazji, skoro zostałem wywołany i polecony, chciałbym „polansować” moją odezwę do Ruchu, o podjęcie źródeł naszego znaku (wschodniego płuca chrześcijaństwa) jako wezwania do ponownego odkrycia duchowości Kościoła starożytnego, w tym Ojców Pustyni. Jednym z ważniejszych kryzysów naszego Ruchu, jaki dostrzegam, jest kryzys duchowości, życia modlitewnego, czyli w moim odczuciu „kryzys” zasadniczy. Centralna Diakonia Modlitwy robi co może, np. podprowadzając pod szkoły modlitwy, ale w codziennym funkcjonowaniu wielu wspólnot oazowych w tym DK, szkoła modlitwy pozostaje tylko suchą teorią w programie ONŻ I czy OR I. A przecież powinna ona prowadzić do szkoły mistyków, gdzie cała „teoria” duchowości, jest codziennym doświadczaniem oazowiczów. Zaś wejście w głębie modlitwy, w szkołę świętych (np. duchowość karmelitańską czy benedyktyńską), to ogromne źródło odnowy życia modlitewnego.

Dodatkowo, pochodzenie znaku światło-życie, może być inspiracją do szukania źródeł jedności i głębi duchowości – jak raczyłem sobie wspomnieć w temacie notki.

Na dziś tylko ten postulat. W kolejnych notkach będę starał się moją myśl rozwinąć.

***

 Dostęp do wersji drukowanej pisma „Domowy Kościół. List do wspólnot rodzinnych” możliwy jest kanałami Domowego Kościoła (diakonie słowa, pary rejonowe). Wersja pdf pojawi się na stronie Domowego Kościoła  tradycyjnie za kilka miesięcy.

Na dziś zachęcam do przeczytania artykułu : dk163_s7-11.pdf (skan, około 4Mb) - w artykule kilka informacji o zabytkach z foską do których nie dotarłem.

***

Jeśli nie natrafiłeś na moje foskowe szperanie, zapraszam do notek: [Jedność Światła i Życia, czyli o formule "światło-życie"], ["Foska" czyli znak przynależności i wyraz świadectwa], [leiturgia, diakonia, martyria (oazowe znaczki)], jak również [Gdzie widziałem fajną foskę i zrobiłem jej zdjęcie], ["Foska" - w różnych ciekawych miejscach], [Foski drukowane i on-line], i inne x-szperacze.

Na koniec smuteczek: Niestety rozbudowywanie notek idzie słabo. Wiele osób, do których piszę (moderatorzy diecezjalni, kustosze, proboszczowie ...) nawet nie silą się na odpowiedź na maila. Google zamyka w bańkach i wciska linki sponsorowane, stąd znalezienie jakieś nowej grafiki z foską na stronach zagranicznych jest praktycznie nieosiągalne. Pozostaje korzystanie z konkurencji, ale to też nie daje oczekiwanych efektów.

Ale są jaskółki uśmiechu :) nowa foska została znaleziona w kościele św. Klemensa Hofbauera w Warszawie. Zdjęcie dostałem od Eli :) bardzo dziękuję. Możecie je zobaczyć w ["Foska" - w różnych ciekawych miejscach].