Duchowe zamyślenie: XXX niedziela zwykła (28.10.2012) Rok "B"

Dzisiejsza Ewangelia jest szczególnie piękna. Wołanie Bartymeusza - "Synu Dawida ulituj się nade mną" - to modlitwa, która często mi towarzyszy. Jezus przywołuje do siebie. Towarzyszące temu słowo "bądź dobrej myśli, wstań woła cie" - móc przyjść do Jezusa bez lęku, być dobrej myśli, powstać i odrzucić płaszcz grzechu - to dopiero Dobra Nowina. I to Jezusowe pytanie "co chcesz, abym Ci uczynił" - spotkanie, które rodzi wiarę bo daje okazję do dialogu z Panem. I ta wiara uzdrawia i pozwala iść dalej - iść do innych. Dziś dla wielu łatwiej jest pójść do psychologa, terapeuty, wróżki, … niż krzyknąć „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną”. Tak wielu dziś nie zauważa przechodzącego obok nich Jezusa, który tylko czeka na gest ze strony człowieka, aby dać mu szczęście. Jesteśmy "nowocześni" więc szukamy szczęścia poza nim - ale czy jesteśmy szczęśliwi, radośni, czy pokój wypełnia nasze serca? Ja chcę być Bartymeuszem, nie chcę być ślepym. Panie nie pozwól, abym Ciebie nie dostrzegał - Ciebie nie wzywał.

W "Duchowym zamyśleniu" tradycyjnie homilia z 19:15 na Jelonkach.

Dzisiejsze czytania: Jr 31,7-9; Ps 126, 1-6; Hbr 5,1-6; 2 Tm 1,10b; Mk 10,46-52

Ale dziś też w Rzymie kończy się Synod - zachęcam do zapoznania się z przepiękną homilią Benedykta XVI na temat wiary i ewangelizacji:
http://papiez.wiara.pl/doc/1342199.Rozniecic-ogien-Ducha-Bozego

"Drodzy bracia i siostry, Bartymeusz, zyskawszy od Jezusa na nowo wzrok, dołączył do rzeszy uczniów, wśród których byli także z pewnością inni, którzy – podobnie jak on – zostali uzdrowieni przez Mistrza. Takimi są też ci, którzy podejmują nową ewangelizację: ludzie, którzy doświadczyli uzdrowienia przez Boga, przez Jezusa Chrystusa. Cechuje ich radość serca, mówiąca wraz z psalmistą: „Pan uczynił nam wielkie rzeczy i radość nas ogarnęła” (Ps 125, 3). Również my zwracamy się dzisiaj do Pana Jezusa – Odkupiciela ludzi (Redemptor hominis) i Światła narodów (Lumen Gentium) – z radosną wdzięcznością, słowami modlitwy św. Klemensa Aleksandryjskiego: „Aż dotąd błądziłem w nadziei znalezienia Boga, ponieważ Ty mnie jednak o Panie oświecasz, odnajduję Boga przez Ciebie i od Ciebie otrzymuję Ojca, staję się Twoim współdziedzicem, gdyż nie zawstydziłeś się, by mieć mnie za brata. Usuńmy więc, usuńmy niepamięć o prawdzie, niewiedzę: i usuwając ciemności, które przeszkadzają nam widzieć, jak mgła dla oczu, kontemplujmy prawdziwego Boga…; ponieważ nad nami, pogrążonymi w mrokach, więźniami cieniów śmierci zajaśniało światło z nieba, [światło] czystsze od słońca, słodsze od życia na tym świecie” (Protreptyk 113, 2-114, 1). Amen".