Duchowe zamyślenie: XXXIII Niedziela Zwykła (16.11.2014) Rok "A"

Kategoria: Zamyślenie nad Słowem 2014

 Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana
i chodzi Jego drogami.

Bóg udziela nam swoich darów według naszych zdolności. To co od Niego otrzymujemy nie jest poza naszym zasięgiem i nie przekracza naszych możliwości, ale służy naszemu rozwojowi i odpowiada naszym możliwościom a nawet je poszerza. Bo Bóg z tymi, którzy go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra. Nie jest ważne, że ktoś ma więcej niż ja. Nie jest to powód do zazdrości. Historycznie 1 talent to 34 kg srebra tj. 6000 dniówek czyli ok. 20 lat pracy - myli się więc ktoś kto powie, "niewielka strata nie zyskać dodatkowego talentu". To co otrzymujemy jest po to, aby przynosiło zysk. Miłość i dobro, które zaniedbujemy, zamiera i jest jak ten talent, pogrzebane w ziemi. Mówi się, że można pogrzebać swoją szansę - można też pogrzebać swoje uzdolnienia, a czynie się wtedy kiedy człowiek mówi sobie "nie da się". Winą tego, kto zakopał swój talent, a zarazem przyczyną jego niepowodzenia, jest brak miłości i zaufania do Pana. Dlatego Pan nazywa go sługą złym i leniwym, z którego nie ma pożytku. Inaczej jest, kiedy się człowiekowi nie udaje choć stara się ze wszystkich sił, a zupełnie inaczej, kiedy mówi "to nie ma sensu" "i tak nie spełnię oczekiwań Pana". Jeśli Pan nam zaufał i dał talent, to znaczy, że sens jest. Bla Boga nie jest przecież ważny zysk materialny, ale to, że człowiek się umocni (sprawdzi) i pozna swoją prawdziwą wartość. Niech to dzisiejsze Słowo umocni w nas gotowość do współdziałania z Bogiem, abyśmy byli wytrwali.

Homilia 19:15

Serwis wrzuta.pl przestał istnieć, a wraz z nim zniknęły z sieci moje homilie

Dzisiejsze czytania: Prz 31,10-13.19-20.30-31; Ps 128,1-5; 1 Tes 5,1-6; J 15,4.5b; Mt 25,14-30

 
   Inspirujące rozważanie:

   Niedzielne rozważania z "Gościa Niedzielnego"

   Lectio divina i homilia na stronie biblista.pl

   Stacja7.pl - Jutro niedziela

   ks. Wojciech Węgrzyniak - medytacja

  ks. Tomasz Jaklewicz - Mam talent od Boga!

  "(...) Człowiek z przypowieści przedstawia Jezusa, sługami są uczniowie a talenty to majątek, jaki Pan im powierza: Jego Słowo, Eucharystia, wiara w Ojca Niebieskiego, Jego przebaczenie ... w sumie - Jego najcenniejsze dobra. Ten majątek On nam powierza, nie tylko byśmy go strzegli, ale także aby się powiększał. Podczas gdy w powszechnym użyciu termin „talent” wskazuje wybitną zdolność indywidualną - na przykład w muzyce, sporcie, i tym podobne – to w przypowieści talenty przedstawiają dobra Pana, które On nam powierza, abyśmy sprawili ich owocowanie. Dziura wykopana w ziemi przez sługę „złego i gnuśnego” (w. 26) wskazuje na strach przed ryzykiem blokujący kreatywność i płodność miłości. Bo lęk i ryzyko miłości nas blokują. Jezus nie żąda od nas, byśmy zachowali Jego łaskę w kasie pancernej, ale chce, abyśmy używali jej z pożytkiem dla innych. Wszystkie dobra, jakie otrzymaliśmy są po to, aby je dać innym. W ten sposób się pomnażają. To tak, jakby nam powiedział: „Oto moje miłosierdzie, moja czułość, moje przebaczenie: weź je i obficie z nich korzystaj”. A my, co z tym zrobiliśmy? Kogo „zaraziliśmy” naszą wiarą? Ile osób podnieśliśmy na duchu naszą nadzieją? Ile miłości dzieliliśmy z naszym bliźnim? Warto, abyśmy postawili sobie te pytania. Każde środowisko, nawet najbardziej dalekie i niedostępne może stać się miejscem, w którym talenty mogą owocować. Nie ma sytuacji czy miejsc w których niemożliwa byłaby obecność i świadectwo chrześcijańskie. Świadectwo jakiego żąda od nas Jezus nie jest zamknięte, jest otwarte, zależy od nas.

Ta przypowieść, pobudza nas, byśmy nie ukrywali naszej wiary i naszej przynależności do Chrystusa, do nie zakopywania Słowa Ewangelii, ale sprawienia, aby upowszechniało się ono w naszym życiu, w naszych relacjach, w konkretnych sytuacjach, jak moc, która powoduje kryzys, która oczyszcza, która odnawia. Podobnie przebaczenie, które Pan daje nam szczególnie w sakramencie pojednania: nie trzymajmy go zamkniętego w nas, ale pozwólmy, aby uwolniło swoją moc, niech sprawi aby upadły te mury, które wzniósł nasz egoizm, niech sprawi abyśmy uczynili pierwszy krok w zablokowanych relacjach, podjęli na nowo dialog, tam, gdzie nie ma już wzajemnej komunikacji…Sprawienie, aby te talenty, dary, jakimi obdarzył nas Pan służyły innym, pomnażały się, wydawały owoc poprzez nasze świadectwo. Sądzę, że dobrze byłoby, aby każdy z was wziął w domu Ewangelię św. Mateusza i przeczytał rozdział 25, wersety 14-30, zastanowił się chwilę. Co czynię, aby moje talenty, moje bogactwa, to wszystko, czym obdarzył mnie Bóg, dobra duchowe, dobroć, Słowo Boże wzrastały w innych, czy też może trzymam je w kasie pancernej?

Pan nie daje wszystkim tego samego i w ten sam sposób: zna nas osobiście i powierza to, co jest dla nas właściwe; ale we wszystkich pokłada takie samo ogromne zaufanie. Bóg nam ufa. Bóg pokłada w nas nadzieję. Dotyczy to w równym stopniu każdego z nas. Nie rozczarujmy go! Nie pozwólmy zwieść się przez strach, ale odpowiedzmy zaufaniem na zaufanie! Dziewica Maryja ucieleśnia tę postawę w sposób najpiękniejszy i najpełniejszy. Ona otrzymała i przyjęła najwspanialszy dar w osobie Jezusa i ze swojej strony szczodrym sercem ofiarowała Go ludzkości. Prośmy Ją aby nam pomogła być „sługami dobrymi i wiernymi”, abyśmy uczestniczyli „w radości naszego Pana”.

 pp. Franciszek, Anioł Pański 16.11.2014

    Ubogacające komentarze:

I na koniec (po długiej przerwie) Gienek o dziurawej oponie: