Duchowe Zamyślenie: III Niedziela Adwentu (11.12.2022), Rok A

Kategoria: Zamyślenie nad Słowem 2022

Bóg dochowuje wierności na wieki,
uciśnionym wymierza sprawiedliwość,
Chlebem karmi głodnych,
wypuszcza na wolność więźniów

Zacznę zamyślenie od Kolekty z dziś: "Boże, Ty widzisz z jaką wiarą oczekujemy świąt Narodzenia Pańskiego, spraw, abyśmy przygotowali nasze serca i z radością mogli obchodzić wielką tajemnicę naszego zbawienia". Bóg widzi naszą wiarę i na jej bazie udziela nam swoich darów. Chce też, aby ta wiara była coraz pełniejsza - abyśmy chodzili w świadomości Bożej obecności i mocy. Pan już jest blisko, a nawet więcej — już jest pośród twojego życia. Pan przychodzi, aby nas zbawić, to znaczy - być z nami. Oto prawdziwy powód radości. Niech nasze oczy przejrzą i zobaczą miłość Boga. Niech nasze uszy się otworzą na Jego Słowo. Jezus pokazuje, że wielkość Jana Chrzciciela (czyli proroka) ma swoje źródło w jego otwartości i w zasłuchaniu w Boga. Ale zawsze to co zapowiada prorok jest większe od niego samego. Tak więc dziś też powodem naszej radości jest to Królestwo Boże, którego tak pragniemy, a które w osobie Jezusa się uobecnia. Możemy się wiec zapytać samych siebie: czy wierzymy w to, że Jezus jest naszym Zbawicielem - czy czasem może dajemy się okłamać i czekamy na innego Mesjasza. Pomyśl dzisiaj - zobacz - jakie cuda pokazujące, że Jezus jest Mesjaszem - widzisz w sobie. Czy nie widząc - wołasz "Panie daj mi się poznawać" - ale czy widząc - dziękujesz i uwielbiasz!

Źródłem chrześcijańskiej radości jest bliski Pan. Im bliższy, tym twoja radość będzie większa. A zatem, więcej w tobie smutku czy radości? Pan jest ci bliższy niż na początku Adwentu? Przecież szczęśliwy jest ten, kto w Jezusa nie zwątpi!

Czy w świecie, który wcale nie tak często pogrąża się w smutku, można jeszcze doświadczyć prawdziwej radości? Nie takiej na jeden wieczór, na chwilę zapomnienia. Ale takiej, która prowadzi do czegoś trwałego, do wolności. Człowiekowi łatwo w trudnym doświadczeniu stracić sens wszystkiego. Nawet prorok może mieć wątpliwości, szczególnie wtedy, kiedy jego wyobrażenia rozmijają się z działaniem Jezusa. Stąd Jezus koryguje jego oczekiwania, pokazując na dzieło Boga. Dzisiejsza liturgia słowa pozwala, aby do naszych ciemności i cieci, dotarło światło słowa Jezusa. Oby prawdziwe życie z Boga przemieniło nasze pustynie i spieczone ziemie w miejsca obfitego i pełnego życia. Zobaczcie co się dzieje? Bóg wypełnia swoją obietnicę. Szczęśliwy kto nie wątpi w Jezusa - bądź tego pewien, bądź temu wierny. To w Nim i w Jego przyjściu, jest źródło prawdziwej radości. Odwagi!

Jezus nie tylko odpowiada na nasze pytania. On też pyta. O motywacje, celowość działań. Możemy w dzisiejszym słowie mocno się odnaleźć. Uwierzyć, że z tym co ważne, możemy zawsze przyjść do Jezusa. Tylko w spotkaniu z Nim mogę doświadczyć prawdziwej radości.

Dziś zapalamy trzecią świecę w [Wieńcu adwentowym],   Świecę Radości.

W III niedzielę Adwentu liturgia sprawowana jest w kolorze różowym, czyli mamy Niedzielę Gaudete (radości). Powodem tej radości jest zarówno to, że do świąt jest już blisko, że Pan jest blisko, ale również, że zło jest pokonane. Natomiast różowy kolor liturgiczny, swoją symbolikę czerpie z koloru nieba o wschodzie słońca (zapowiedź dnia) lub od koloru uschniętych płatów róży (nadzieja, ulotność piękna, zaufanie Bogu dawcy życia). Wyraża radość z bliskości świąt, radość o owoców wypływających z tego czasu.

Ze starego modlitewnika: [Modlitwa x Piotra Skargi na III. niedzielę Adwentu.]

  Do przemyślenia: Czy przeżywam chrześcijańską radość?
Gdzie odkrywam jej źródło i moc? Czy w spotkaniu z Jezusem?
Czy były w moim życiu okoliczności przez które zwątpiłem w obecność Boga?

Homilia z Mszy św. o 8.00:

Link do homilii na moim kanale YT @PanemJEZUS: [https://www.youtube.com/watch?v=gRn7jDcAo-w]

Homilia z Mszy św. o 19.00:

Link do homilii na moim kanale YT @PanemJEZUS: [https://www.youtube.com/watch?v=6TIzHilDQTw]

Dzisiejsze czytania: Iz 35,1-6a.10; Ps 146,7-10; Jk 5,7-10; Iz 61,1; Mt 11,2-11

#MODLITWA: "Boże, Ty widzisz z jaką wiarą oczekujemy świąt Narodzenia Pańskiego, † spraw, abyśmy przygotowali nasze serca * i z radością mogli obchodzić wielką tajemnicę naszego zbawienia. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków". #Amen.

"Adwent okresem odkrycia kim jest Bóg" - pp. Franciszek, 11.12.2022 r.

[Anioł Pański z papieżem Franciszkiem, 11.12.2022]

Wehikuł czasu:

Można przeczytać rozważania (choć większość wkomponowuję w aktualne),
wysłuchać moich homilii i obejrzeć filmiki z komentarzami

Duchowe Zamyślenie: III Niedziela Adwentu (15.12.2019), Rok A

Duchowe zamyślenie: III niedziela Adwentu (11.12.2016) Rok "A"

Duchowe zamyślenie: III Niedziela Adwentu [Gaudete] (15.12.2013) Rok "A"

Inspirujące rozważanie (niedziela):

Niedzielne rozważania z "Gościa Niedzielnego"

Lectio divina i homilia na stronie biblista.pl

ks. Wojciech Węgrzyniak - medytacja

Szkoła Słowa Bożego - Rozważania niedzielne Rok C

Szkoła Formacji Duchowej - lectio divina, echo Słowa, skrutacja

Ubogacające komentarze

"Słowo na niedzielę", TVP -> https://vod.tvp.pl/website/slowo-na-niedziele,1141

 Anioł Pański z papieżem Franciszkiem

11 grudnia 2022 r.

Drodzy bracia i siostry, dobrej niedzieli!

Ewangelia dzisiejszej trzeciej niedzieli Adwentu mówi nam o Janie Chrzcicielu, który będąc w więzieniu, wysyła swoich uczniów, aby zapytali Jezusa: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?” (Mt 11, 4). Istotnie Jana, gdy usłyszał o dziełach Jezusa, ogarnia wątpliwość, czy rzeczywiście to On jest Mesjaszem, czy też nie. Myślał o surowym Mesjaszu, który przychodząc wymierzy sprawiedliwość z mocą, karcąc grzeszników. Natomiast Jezus przeciwnie ma dla wszystkich słowa i gesty współczucia, w centrum Jego działania jest przebaczające miłosierdzie, dzięki któremu „niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię” (w. 6). Warto, byśmy się zastanowili nad tym kryzysem Jana Chrzciciela, przeżywa kryzys, bo może on powiedzieć coś ważnego także i nam.

Tekst podkreśla, że Jan jest w więzieniu, a to, oprócz miejsca fizycznego, każe nam pomyśleć o sytuacji wewnętrznej, jaką przeżywa: w więzieniu panuje ciemność, nie ma możliwości jasnego widzenia i widzenia dalej. Rzeczywiście, Jan Chrzciciel nie może już rozpoznać Jezusa jako oczekiwanego Mesjasza i, zaatakowany wątpliwościami wysyła uczniów, żeby sprawdzili: „Idźcie zobaczyć, czy jest to Mesjasz, czy też nie?”. Dziwimy się, że to spotkało Jana, który ochrzcił Jezusa w Jordanie i wskazał Go swoim uczniom jako Baranka Bożego (por. J 1,29). Ale to oznacza, że nawet największy wierzący przechodzi przez tunel wątpliwości. Nie jest mu oszczędzony ów tunel wątpliwości. I nie jest to nic złego, wręcz przeciwnie, czasem jest to niezbędne dla rozwoju duchowego: pomaga nam zrozumieć, że Bóg jest zawsze większy, niż to sobie wyobrażamy; dzieła, których dokonuje, zawsze są zaskakujące w porównaniu z naszymi kalkulacjami; Jego działania są inne, przekraczają nasze potrzeby i oczekiwania; i dlatego nigdy nie wolno nam przestać Go szukać i nawracać się na Jego prawdziwe oblicze. Wielki, wspaniały teolog mawiał, że Boga „trzeba odkrywać na nowo etapami... czasem sądząc, że Go tracimy" (H. DE LUBAC, Sulle vie di Dio, Milano 2008, 25). Trzeba Go odkrywać na nowo etapami, czasem sądząc, że się Go traci. Tak właśnie postępuje Jan Chrzciciel: w zwątpieniu wciąż Go szuka, pyta, „dyskutuje” z Nim i w końcu odkrywa Go na nowo. Jan, określony przez Jezusa jako największy spośród tych, którzy narodzili się z niewiast (por. Mt 11,11), uczy nas, krótko mówiąc, by nie zamykać Boga w naszych schematach. Co jest zawsze niebezpieczeństwem, pokusą: uczynić sobie Boga na naszą miarę, Boga do wykorzystania. A Bóg jest czymś innym...

Bracia i siostry, my również możemy czasem znaleźć się w takiej sytuacji jak on, w wewnętrznym więzieniu, nie mogąc rozpoznać nowości Pana, którego być może trzymamy w niewoli, zakładając, że już wszystko o Nim wiemy. Drodzy bracia i siostry, nigdy nie wiemy wszystkiego o Bogu, nigdy. Być może mamy w głowie potężnego Boga, który czyni to, co chce, zamiast Boga pokornej łagodności, Boga miłosierdzia i miłości, który zawsze interweniuje szanując naszą wolność i nasze wybory. Może i my przychodzimy, by powiedzieć Mu: „Czy naprawdę Ty, tak pokorny, jesteś Bogiem, który przychodzi, aby nas zbawić?”. I coś podobnego może się nam przytrafić także z naszymi braćmi: mamy własne wyobrażenia, własne uprzedzenia i przyczepiamy innym sztywne etykiety - zwłaszcza tym, których uważamy za innych niż my. Adwent jest więc okresem odwracania perspektyw, Adwent służy odwracaniu perspektyw, okresem w którym trzeba pozwolić sobie na zadziwienie wielkością Bożego miłosierdzia. Zadziwienie: Bóg zawsze zadziwia. Widzieliśmy to, w programie „A Sua immagine” [program katolicki włoskiej telewizji publicznej - przyp. KAI], mówili o zdumieniu. Bóg zawsze zadziwia. Adwent jest okresem, w którym przygotowując szopkę dla Dzieciątka Jezus, uczymy się na nowo, kim jest nasz Pan; okresem, w którym wyłamujemy się z pewnych schematów i pewnych uprzedzeń wobec Boga i naszych braci; Adwent jest okresem, w którym zamiast myśleć o prezentach dla siebie, możemy dać słowa i gesty pocieszenia osobom zranionym, tak jak Jezus uczynił to ze ślepymi, głuchymi i chromymi.

Niech Matka Boża jako Matka weźmie nas za rękę w tych dniach przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia i pomoże nam rozpoznać w małości Dzieciątka wielkość Boga, który przychodzi.

za: papiez.wiara.pl, podkreślenia moje.