Duchowe Zamyślenie: Uroczystość Narodzenia Pańskiego (25.12.2025), Rok A

Kategoria: Zamyślenie nad Słowem 2025

W jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem,
z hymnami w Jego przedsionki.
Albowiem Pan jest dobry,
Jego łaska trwa na wieki.

Rozważanie: Medytacja na Uroczystość Narodzenia Pańskiego.

  Życzenia: [Jezus się nam narodził! - Wszystkiego najlepszego na Boże Narodzenie 2025].

 Zapraszam do notki: Dlaczego Boże Narodzenie świętujemy 25 grudnia? Jak powstało Boże Narodzenie.

Ze starego modlitewnika: [Modlitwy na Boże Narodzenie].

 Pamiętajmy o modlitwie -> [Za powołanych i o powołania].

 Modlitwy ze starych modlitewników: -> [Modlitwy za kapłanów i o powołania] -> Jezus Dobry Pasterz: [Modlitwa do Pana Jezusa Dobrego Pasterza] oraz [Nowenna do Chrystusa Dobrego Pasterza (1936r)]. Jezu, nasz Dobry Pasterzu, proszę chroń nas i nasz kraj przed wszystkimi niebezpieczeństwami fizycznymi i duchowymi - zgromadź nas wszystkich w Twojej owczarni i prowadź nas bezpieczną drogą do nieba!

   Do przemyślenia: Co oznacza dla mnie bycie dzieckiem Boga?
Jak prawda o narodzeniu Jezusa realizuje się w moim życiu? 

Menu:

[Rozważanie]  [Info i foto dnia] [Moje homilie] [Czytania] [Myśl papieża] [Wehikuł czasu] [Inspirujące rozważania] [Ubogacające komentarze] [Anioł Pański]

Homilia z Mszy św. o 8.00: (czytania Msza o świcie):

Link do homilii na moim kanale YT @PanemJEZUS:
[https://www.youtube.com/watch?v=k1LZx-nFI8M]

Homilia z Mszy św. o 19.00: (czytania Msza w dzień):

Link do homilii na moim kanale YT @PanemJEZUS:
[https://www.youtube.com/watch?v=IKoUMJXVVGc]

 [menu]

✠ Dzisiejsze czytania: Wieczorna Msza wigilijna: Iz 62,1-5; Ps 89,4-5.16-17.27.29; Dz 13,16-17.22-25; Mt 1,1-25
Msza w nocy (Pasterka): Iz 9,1-3.5-6; Ps 96,1-3.10-13; Tt 2,11-14; Łk 2,10-11; Łk 2,1-14
Msza o świcie: Iz 62,11-12; Ps 97,1.6.11-12; Tt 3,4-7; Łk 2,14; Łk 2,15-20
Msza w dzień: Iz 52,7-10; Ps 98,1-6; Hbr 1,1-6; J 1,1-18

# Ewangelia (Łk 2, 1-14 )

 W owym czasie wyszło rozporządzenie cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie. Pierwszy ten spis odbył się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Podążali więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta. Udał się także Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawidowego zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Powiła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie. W tej samej okolicy przebywali w polu pasterze i trzymali straż nocną nad swoją trzodą. Wtem stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli. I rzekł do nich anioł: «Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. A to będzie znakiem dla was: znajdziecie Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie». I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami: «Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, w których sobie upodobał».

#MODLITWA [Msza w nocy]:  "Boże, Ty sprawiłeś, że ta najświętsza noc zajaśniała blaskiem prawdziwej światłości, † daj, abyśmy w niebie mogli uczestniczyć w radości Twojego Syna, * którego tajemnicę Wcielenia poznaliśmy na ziemi. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków". #Amen.

# Ewangelia (Łk 2,15-20)

 Gdy aniołowie odeszli od nich do nieba, pasterze mówili między sobą: «Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło i o czym nam Pan oznajmił». Udali się też pośpiesznie i znaleźli Maryję, Józefa oraz leżące w żłobie Niemowlę. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. A wszyscy, którzy to słyszeli, zdumieli się tym, co im pasterze opowiedzieli. Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to zostało przedtem powiedziane.

#MODLITWA [Msza o świcie]:  "Przeniknięci nowym blaskiem Wcielonego Słowa, prosimy Cię, wszechmogący Boże, † spraw, niech w naszych czynach odbija się światło, * które przez wiarę jaśnieje w naszych duszach. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków". #Amen.

# Ewangelia (J 1,1-18)

 Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga, Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz został posłany, aby zaświadczyć o światłości. Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego – którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: «Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie». Z Jego pełności wszyscy otrzymaliśmy – łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało dane za pośrednictwem Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział; ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, o Nim pouczył.

#MODLITWA [Msza w dzień]: "Boże, Ty w przedziwny sposób stworzyłeś człowieka i w jeszcze cudowniejszy sposób odnowiłeś jego godność, † daj nam uczestniczyć w Bóstwie Twojego Syna, * który przyjął naszą ludzką naturę. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków". #Amen.

 [Homilia Leona XIV (pasterka), 24 grudnia 2025 r.]

 [Homilia Leona XIV (Msza w dzień),  25 grudnia 2025 r.]

 [Orędzie Ojca Świętego i Błogosławieństwo «Urbi et Orbi» w uroczystość Narodzenia Pańskiego]

  [menu]

Wehikuł czasu:

Można przeczytać rozważania (choć większość wkomponowuję w aktualne),
wysłuchać moich homilii (o ile działają, zob. mixcloud) i obejrzeć filmiki z komentarzami

 Duchowe Zamyślenie: Uroczystość Narodzenia Pańskiego (25.12.2022), Rok A

Duchowe Zamyślenie: Uroczystość Bożego Narodzenia (25.12.2019), Rok A

Duchowe Zamyślenie: Uroczystość Narodzenia Pańskiego (25.12.2016) Rok "A"

Duchowe zamyślenie: Uroczystość Bożego Narodzenia (25.12.2013) Rok "A"

  [menu]

Inspirujące rozważanie (niedziela):

Niedzielne rozważania z "Gościa Niedzielnego"

Lectio divina i homilia na stronie biblista.pl

ks. Wojciech Węgrzyniak - medytacja

Szkoła Słowa Bożego - Rozważania niedzielne Rok A

Szkoła Formacji Duchowej - lectio divina, echo Słowa, skrutacja

 [menu]

Ubogacające komentarze

"Słowo na niedzielę", TVP -> https://vod.tvp.pl/website/slowo-na-niedziele,1141

Archidiecezja Warszawska
Życzenia abp. Adriana Galbasa na Boże Narodzenie 2025
https://www.youtube.com/@ArchWwa/videos

Archidiecezja Warmińska
"Słowo na niedzielę" - abpa Józefa Górzyńskiego
https://www.youtube.com/@archidiecezjawarminska7082/videos

Szkoła Formacji Duchowej - Dzieło Ewangelizacyjne w Archidiecezji Lubelskiej.
"TV lectio divina"
https://www.youtube.com/@LublinSFD/videos

 Centrum Formacji Duchowej Salwatorianie - Kraków
"Słowo na jutro"
https://www.youtube.com/@cfd_krakow

Archidiecezja Łódzka - o. bp Piotr Kleszcz OFMConv.
"Zielone Pastwisko"
https://www.youtube.com/@archidiecezjalodzka/videos

ks. Marek Studenski - Diecezja Bielsko-Żywiecka
"Szklanka dobrej rozmowy"
https://www.youtube.com/@SzklankaDobrejRozmowy/videos

Telewizja Diecezji Kaliskiej - DOM JÓZEFA.
"Komentarz do Ewangelii"
https://www.youtube.com/c/DOMJ%C3%93ZEFATV/videos --> (https://domjozefa.tv/)

Piotr Kropisz Blog Multimedialny
Kazanie w 60 sekund
https://www.youtube.com/@PiotrKropiszSJ/videos

TV Mazowsze
"Kolumna Słowa" Ewangelia nie tylko na Niedzielę - prowadzi ks. Grzegorz Zakrzewski
https://www.youtube.com/@Tvmazowsze/videos

Telewizja Misericordia
"Dobra Nowina na dziś"
https://www.youtube.com/@TvMisericordiaPL/videos

Dominikanie.pl
"Chlebak" - codzienny komentarz do czytań mszalnych.
https://www.youtube.com/@dominikanieplportal/videos

Ks. Wojciech Węgrzyniak
"Damy radę z Bogiem" - codzienne komentarze do czytań.
https://www.youtube.com/@wojciechwegrzyniak1973/videos

o. Michał Legan OSPPE
"Kilka słów o Słowie"
https://www.youtube.com/@MichalLegan/videos

Archidiecezja Krakowska
"Dobra Nowina"
https://www.youtube.com/@archidiecezjakrakowska8170/videos

Shir Hadash - bracia mniejsi kapucyni prowincji krakowskiej
"Przy Słowie"
https://www.youtube.com/@shir.hadash/videos

ks Henryk Zieliński - komentarze  do czytań mszalnych i inne refleksje
"Poza salonem"
https://www.youtube.com/@KsHenrykZielinski/videos

ks. Daniel Geppert - ksiądz diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.
"Światło Słowa" - komentarz do niedzielnej Ewangelii.
https://www.youtube.com/@DanielGeppert/videos

Franciszkanie - kanał franciszkanów z Prowincji św. Franciszka w Polsce.
"Od Słowa do słowa" komentarz do Ewangelii.
https://www.youtube.com/@franciszkanie_ofm/videos

 Radio Fiat
 "Słowo Daję" - czytania komentują Aleksandra Mieczyńska i prof. Adam Regiewicz.
https://www.youtube.com/@radiofiat6409/videos

Dobre Media Nowej Ewangelizacji
"Przystań z Jezusem" - ks. Andrzej Jarzyna
https://www.youtube.com/@DobreMedia/videos

Śląscy Franciszkanie - Oficjalny kanał Prowincji Wniebowzięcia NMP
Zakonu Braci Mniejszych w Polsce
"Słowo w centrum"
https://www.youtube.com/@slascyfranciszkanie/videos

Siostry Apostolinki
"Sercem słuchająca" - s. Anna Maria Pudełko AP
https://www.youtube.com/@siostryapostolinki1959/videos

Portal Wiara.pl
"Wyzwania" -  Andrzej Macura, Redaktor Naczelny Portalu wiara.pl
https://www.youtube.com/@WiaraPl_Portal/videos

ks. Norbert Ostanek
https://www.youtube.com/@ks.norbertostanek4481/videos

RÓŻANIEC BEZ GRANIC - Kanał prowadzony przez Misjonarzy Świętej Rodziny.
ks. Łukasz Skołud MSF - "Ewangelia na dziś"
https://www.youtube.com/@rozaniecbezgranicmsf/videos

Ks. Michał Kozak
"Krótko o Słowie"
https://www.youtube.com/@ks.michakozak6627/videos
https://www.youtube.com/@ks.michakozak6627/shorts

Akademia Szczęśliwego Życia - o. Mieczysław Łusiak SJ
"Ewangelia z komentarzem"
https://www.youtube.com/@Mieczyslaw.Lusiak/videos

EWTN Polska
"Słowo na niedzielę" -  ks. Jan Seremak, sanktuarium Św. Michała Archanioła i Bł. Bronisława Markiewicza, Miejsce Piastowe.
https://www.youtube.com/@EWTNPolska/videos

Niedzielne rozważania ewangeliczne - ks. Tomasz Bierzyński.
"#tylko_Słowo"
https://www.youtube.com/@ToBi3/videos

"Modlitwa w drodze" - codzienne 10-minutowe rozważania Ewangelii z dobrą muzyką w tle
https://www.youtube.com/@modlitwawdrodzepl/videos

Diecezja Drohiczyńska
"O Bogu znad Buga"
https://www.youtube.com/@diecezjadrohiczynska2165/videos

Parafia Świętego Hieronima w Starej Miłośnie
"Komentarz do Ewangelii"
https://www.youtube.com/@ParafiaHieronimaStaraMilosna/videos

Ks. Piotr Wieczorek
"Komentarz do Ewangelii"
https://www.youtube.com/@ks.piotrwieczorek7112/videos

FranciszkanieTV
"Daje Słowo - przygotowanie", homilie
https://www.youtube.com/@FranciszkanieTV/videos

 Wydawnictwo "Biały Kruk"
https://www.youtube.com/@WydawnictwoBialyKruk/videos

 RadioM
"Słowo życia" - abp Andrzej Przybylski.
https://www.youtube.com/@radioem7835/videos

 [menu]

UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO
MSZA ŚWIĘTA W NOCY

HOMILIA OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV

Bazylika Świętego Piotra
Środa, 24 grudnia 2025 r. 

_________________________________________

Słowa pozdrowienia Ojca Świętego skierowane do wiernych zgromadzonych na Placu Świętego Piotra

Dobry wieczór. Witam wszystkich! Bienvenidos! Welcome!

Bazylika Świętego Piotra jest bardzo dużą bazyliką, jest bardzo duża, ale niestety nie na tyle, aby przyjąć was wszystkich. Podziwiam was, szanuję i dziękuję za waszą odwagę i gotowość, by być tutaj, dziś wieczorem.

Bardzo dziękuję, że jesteście tutaj dziś wieczorem, nawet przy takiej pogodzie. Chcemy wspólnie obchodzić święta Bożego Narodzenia. Jezus Chrystus, który narodził się dla nas, przynosi nam pokój, niech nam przyniesie miłość Boga.

Najlepsze życzenia dla was wszystkich. Śledźcie celebrację na ekranach. Niech Bóg was ochrania i błogosławi wszystkie wasze rodziny.

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Najlepsze życzenia dla wszystkich!

______________________________

Drodzy Bracia i Siostry!

Przez tysiąclecia, w każdym zakątku ziemi, ludzie obserwowali niebo, nadając imiona i kształty niemym gwiazdom: w swojej wyobraźni odczytywali z nich przyszłe wydarzenia, szukając wysoko, pośród gwiazd, prawdy, której brakowało na dole, między domostwami. Jednak w owej ciemności, jak gdyby po omacku, pozostawali zdezorientowani przez ich własne przepowiednie. Natomiast tejże nocy „naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło” (Iz 9, 1).

Oto gwiazda, która zaskakuje świat, iskra, która właśnie została zapalona i zapłonęła życiem: „Dziś bowiem w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan” (Łk 2, 11). W czasie i przestrzeni, tam, gdzie jesteśmy, przychodzi Ten, bez którego nigdy byśmy nie istnieli. Żyje z nami Ten, który oddaje za nas swoje życie, rozjaśniając zbawieniem naszą noc. Nie istnieje ciemność, której by ta gwiazda nie rozjaśniała, ponieważ w jej świetle cała ludzkość widzi jutrzenkę nowego i wiecznego życia.

Oto Narodzenie Jezusa – Emmanuela. W Synu, który stał się człowiekiem, Bóg nie daje nam czegokolwiek, ale samego siebie, „aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić lud wybrany sobie na własność” (Tt 2, 14). W nocy rodzi się Ten, który wybawia nas z nocy: śladu budzącego się dnia nie trzeba już szukać daleko, w przestrzeniach kosmicznych, ale pochylając głowę, w pobliskiej stajni.

Wyraźnym znakiem danym mrocznemu światu jest bowiem „Niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie” (Łk 2, 12). Aby znaleźć Zbawiciela, nie trzeba patrzeć w górę, ale kontemplować to, co jest na dole: wszechmoc Boga rozbłyska w bezsilności noworodka; elokwencja Wiecznego Słowa rozbrzmiewa w pierwszym kwileniu niemowlęcia; świętość Ducha Świętego jaśnieje w tym małym ciałku, świeżo umytym i owiniętym w pieluszki. Boska jest potrzeba opieki i ciepła, którą Syn Ojca dzieli w historii ze wszystkimi swoimi braćmi. Boskie światło, które promieniuje z tego Dzieciątka, pomaga nam dostrzec człowieka w każdym rodzącym się życiu.

Aby rozświetlić naszą ślepotę, Pan zechciał objawić się człowiekowi jako człowiek, jego prawdziwy obraz, zgodnie z planem miłości, który rozpoczął się wraz ze stworzeniem świata. Dopóki noc błędu zaciemnia tę opatrznościową prawdę, dopóty „nie ma miejsca dla innych, dla dzieci, dla ubogich, dla obcokrajowców” (Benedykt XVI, Homilia w noc Bożego Narodzenia, 24 grudnia 2012) [1]. Tak aktualne słowa Papieża Benedykta XVI przypominają nam, że na ziemi nie ma miejsca dla Boga, jeśli nie ma miejsca dla człowieka: nieprzyjmowanie jednego oznacza nieprzyjmowanie tego drugiego. Natomiast tam, gdzie jest miejsce dla człowieka, jest miejsce dla Boga: wówczas stajnia może stać się bardziej święta niż świątynia, a łono Dziewicy Maryi jest arką Nowego Przymierza.

Podziwiajmy, najmilsi, mądrość Bożego Narodzenia. W Dzieciątku Jezus Bóg daje światu nowe życie: swoje życie dla wszystkich. Nie jakąś ideę rozwiązującą wszystkie problemy, ale historię miłości, która nas angażuje. W obliczu oczekiwań narodów posyła On niemowlę, aby było słowem nadziei; wobec cierpienia ubogich posyła On bezbronnego, aby był siłą do podniesienia się; w obliczu przemocy i ucisku zapala On łagodne światło, które oświeca zbawieniem wszystkie dzieci tego świata. Jak zauważył św. Augustyn: „Tak bardzo przygniotła cię ludzka pycha, że tylko Boża pokora mogła cię podnieść” ( Sermo in Natali Domini 188, III, 3) [2]. Tak, podczas gdy zniekształcona ekonomia skłania do traktowania ludzi jako towar, Bóg staje się podobny do nas, objawiając nieskończoną godność każdej osoby. Podczas gdy człowiek chce stać się Bogiem, aby panować nad bliźnim, Bóg chce stać się człowiekiem, aby uwolnić nas od wszelkiej niewoli. Czy ta miłość nam wystarczy, by odmienić naszą historię?

Odpowiedź pojawia się, gdy budzimy się – podobnie jak pasterze – ze śmiertelnej nocy w świetle rodzącego się życia, kontemplując Dzieciątko Jezus. Nad stajnią w Betlejem, gdzie Maryja i Józef, pełni podziwu, czuwają nad Nowonarodzonym, rozgwieżdżone niebo staje się „mnóstwem zastępów niebieskich” (Łk 2, 13). Są to oddziały nieuzbrojone i rozbrajające, ponieważ śpiewają chwałę Boga, której przejawem jest pokój na ziemi (por. w. 14): w sercu Chrystusa bowiem bije więź, łącząca w miłości niebo i ziemię, Stwórcę i stworzenia.

Dlatego dokładnie rok temu Papież Franciszek stwierdził, że Narodzenie Jezusa ożywia w nas „dar i zobowiązanie do zaniesienia nadziei tam, gdzie została utracona”, ponieważ „z Nim rozkwita radość, z Nim zmienia się życie, z Nim nadzieja nie zawodzi” (Homilia w noc Bożego Narodzenia, 24 grudnia 2024). Tymi słowami rozpoczął się Rok Święty. Teraz, gdy Jubileusz przybliża się do swego zakończenia, Boże Narodzenie jest dla nas czasem wdzięczności i misji. Wdzięczności za otrzymany dar, a misji, aby dać o nim świadectwo światu. Jak śpiewa Psalmista: „Śpiewajcie Panu, sławcie Jego imię, każdego dnia głoście Jego zbawienie. / Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów, / rozgłaszajcie Jego cuda pośród wszystkich ludów” (Ps 96, 2-3).

Siostry i bracia, kontemplacja Słowa, które stało się Ciałem, wzbudza w całym Kościele słowo nowe i prawdziwe: głośmy zatem radość Bożego Narodzenia, które jest świętem wiary, miłości i nadziei. Jest to święto wiary, ponieważ Bóg staje się człowiekiem, rodząc się z Dziewicy. Jest to święto miłości, ponieważ dar Syna Odkupiciela urzeczywistnia się w braterskim oddaniu. Jest to święto nadziei, ponieważ Dzieciątko Jezus rozpala ją w nas, czyniąc nas zwiastunami pokoju. Z tymi cnotami w sercu, nie bojąc się nocy, możemy wyjść na spotkanie jutrzenki nowego dnia.

_____________________________________________

[1] „L’Osservatore Romano” wyd. pol., nr 2 (350)/2013, s. 8.

[2] Por. także inne tłumaczenie: „Tak cię uniosła ludzka pycha, że nie mógł cię niczym innym ułagodzić jak tylko boską pokorą”: Św. Augustyn, Wybór mów. Kazania świąteczne i okolicznościowe, tłum. ks. Jan Jaworski, wstęp i opr. o. Emil Stanula, Warszawa 1973, s. 35.
        
        
        

za: www.vatican.va, podkreślenia moje. 

UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO
MSZA ŚWIĘTA W DZIEŃ

HOMILIA OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV

Bazylika Świętego Piotra
Czwartek, 25 grudnia 2025 r.

Najdrożsi Siostry i Bracia!

„Zabrzmijcie radosnym śpiewem” (Iz 52, 9) – woła zwiastun pokoju do znajdujących się wśród ruin miasta, które trzeba całkowicie odbudować. Jego stopy, choć zakurzone i zranione, są piękne – pisze Prorok (por. Iz 52, 7) – ponieważ poprzez długie i wyboiste drogi przyniosły radosną nowinę, dzięki której wszystko odradza się na nowo. To nowy dzień! My również uczestniczymy w tym przełomowym momencie, w który nikt jeszcze nie wierzy: pokój istnieje i jest już wśród nas.

„Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję” (J 14, 27). Tak powiedział Jezus do uczniów, którym przed chwilą umył nogi, do posłańców pokoju, którzy odtąd mieli niestrudzenie przemierzać świat, by objawić wszystkim „moc, aby się stali dziećmi Bożymi” (J 1, 12). Dzisiaj więc nie tylko jesteśmy zaskoczeni pokojem, który już jest tutaj, ale świętujemy, jak ten dar został nam dany. W owym jak bowiem jaśnieje Boża różnica, która sprawia, że rozbrzmiewamy pieśniami radości. Tak więc na całym świecie Boże Narodzenie jest par excellence świętem muzyki i pieśni.

Również prolog czwartej Ewangelii jest hymnem, którego bohaterem jest Słowo Boże. To „Słowo” jest wyrazem – słowem, które działa. Taka jest charakterystyka Słowa Bożego: nigdy nie pozostaje bez skutku. Jeśli się dobrze przyjrzeć, również wiele naszych słów wywiera skutki, czasem niepożądane. Tak, słowa działają. Jednakże liturgia Bożego Narodzenia przedstawia nam zaskakującą sytuację: Słowo Boże ukazuje się i nie potrafi mówić, przychodzi do nas jako noworodek, który tylko płacze i kwili. „Stało się ciałem” (J 1, 14) i chociaż będzie wzrastało i pewnego dnia nauczy się języka swojego ludu, obecnie przemawia jego zwyczajna, delikatna obecność. „Ciało” jest radykalną nagością, która w Betlejem i na Kalwarii pozbawiona jest nawet słowa; podobnie jak słowa nie znajduje wielu braci i sióstr ogołoconych z ich godności i zmuszonych do milczenia. Ciało ludzkie wymaga opieki, woła o przyjęcie i uznanie, szuka rąk zdolnych do czułości i umysłów usposobionych do uwagi, pragnie dobrych słów.

„Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi” (J 1, 11-12). W taki właśnie paradoksalny sposób pokój jest już pośród nas: dar Boży jest angażujący, szuka przyjęcia i pobudza do poświęcenia. Zadziwia nas, ponieważ naraża się na odrzucenie, urzeka nas, ponieważ wyrywa nas z obojętności. Prawdziwą władzą jest stawanie się dziećmi Bożymi: władzą, która pozostaje pogrzebana, dopóki jesteśmy odcięci od płaczu dzieci i kruchości osób starszych, od bezsilnego milczenia ofiar i zrezygnowanej melancholii tych, którzy czynią zło, którego nie chcą.

Jak napisał umiłowany Papież Franciszek, aby wezwać nas do radości Ewangelii: „Czasem doświadczamy pokusy bycia chrześcijanami, zachowując roztropny dystans w stosunku do ran Pana. Jezus jednak chce, abyśmy dotykali ludzkiej nędzy, abyśmy dotykali cierpiącego ciała innych. Oczekuje, abyśmy zrezygnowali z poszukiwania osobistych lub wspólnotowych środków ochronnych, pozwalających nam zachować dystans w stosunku do istoty ludzkiej udręki, tak abyśmy rzeczywiście chcieli wejść w kontakt z konkretnym życiem innych i poznali moc czułości” (Adhort. apost. Evangelii gaudium, nr 270).

Drodzy bracia i siostry, skoro Słowo stało się ciałem, teraz ciało przemawia, wykrzykuje Boże pragnienie spotkania się z nami. Słowo rozbiło wśród nas swój delikatny namiot. Jakże nie pomyśleć o namiotach w Gazie, od tygodni wystawionych na deszcz, wiatr i zimno, oraz o namiotach wielu innych migrantów i uchodźców na każdym kontynencie, czy też o prowizorycznych schronieniach tysięcy osób bezdomnych w sercach naszych miastach? Kruche jest ciało bezbronnych ludów, doświadczonych wieloma trwającymi lub zakończonymi wojnami, które pozostawiły po sobie gruzy i otwarte rany. Kruche są umysły i życie młodych ludzi zmuszonych do używania broni, którzy właśnie na froncie doświadczają bezsensowności tego, czego się od nich żąda, oraz kłamstwa, jakim przesiąknięte są pompatyczne przemowy tych, którzy wysyłają ich na śmierć.

Kiedy kruchość innych przenika serce, kiedy ból innych rozbija na kawałki nasze silne pewniki, wówczas rozpoczyna się pokój. Pokój Boży rodzi się z przyjętego kwilenia, z wysłuchanego płaczu: rodzi się wśród ruin, które wzywają do nowej solidarności, rodzi się z marzeń i wizji, które niczym proroctwa odwracają bieg historii. Tak, wszystko to istnieje, ponieważ Jezus jest Logosem, sensem, z którego wszystko wzięło swój początek. „Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało” (J 1, 3). To misterium przemawia do nas z betlejemskich żłóbków, które zbudowaliśmy, otwiera nam oczy na świat, w którym Słowo wciąż rozbrzmiewa „wielokrotnie i na różne sposoby” (por. Hbr 1, 1) i wciąż wzywa nas do nawrócenia.

Oczywiście, Ewangelia nie ukrywa oporu ciemności wobec światła, opisuje drogę Słowa Bożego jako trudną, usianą przeszkodami. Do dziś prawdziwi zwiastuni pokoju podążają za Słowem tą drogą, która ostatecznie dociera do serc: niespokojnych serc, pragnących często właśnie tego, czemu się opierają. W ten sposób Boże Narodzenie mobilizuje Kościół misyjny, popychając go na ścieżki, które wytyczyło mu Słowo Boże. Nie służymy słowu despotycznemu – takie słowo rozbrzmiewa już wszędzie – ale obecności, która wzbudza dobro, zna jego skuteczność, nie rości sobie do niego monopolu.

Oto droga misji: droga ku drugiemu. W Bogu każde słowo jest słowem skierowanym do nas, zaproszeniem do rozmowy, słowem, które nigdy nie pozostaje identyczne z samym sobą. To odnowa, którą promował Sobór Watykański II i która rozkwitnie tylko wtedy, gdy będziemy podążać razem z całą ludzkością, nigdy się od niej nie oddzielając. Przeciwieństwem tego jest światowość: mieć jako centrum siebie samych. Ruch Wcielenia jest dynamizmem rozmowy. Pokój zapanuje, gdy nasze monologi zostaną przerwane i – wzbogaceni słuchaniem – upadniemy na kolana przed nagim ciałem innych. W tym sensie Dziewica Maryja jest Matką Kościoła, Gwiazdą ewangelizacji, Królową pokoju. W Niej rozumiemy, że nic nie rodzi się z demonstracji siły, a wszystko odradza się z cichej mocy przyjętego życia.
        

za: www.vatican.va, podkreślenia moje. 

ORĘDZIE «URBI ET ORBI»
OJCA ŚWIĘTEGO LEONA XIV

UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO 2025

Loggia Błogosławieństw Bazyliki Świętego Piotra
Czwartek, 25 grudnia 2025 r.

____________________________________

Orędzie Ojca Świętego i Błogosławieństwo «Urbi et Orbi» w uroczystość Narodzenia Pańskiego

Życzenia Ojca Świętego dla narodów i państw z okazji Bożego Narodzenia

______________________

Orędzie Ojca Świętego

Drodzy Bracia i Siostry!

„Radujmy się wszyscy w Panu, dzisiaj narodził się nam Zbawiciel. Dzisiaj prawdziwy pokój zstąpił z nieba na ziemię” ( Antyfona na wejście Mszy św. w nocy Narodzenia Pańskiego). Tak śpiewa liturgia w noc Bożego Narodzenia i tak rozbrzmiewa w Kościele orędzie z Betlejem: Dziecię, które narodziło się z Dziewicy Maryi, jest Chrystusem Panem, posłanym przez Ojca, aby zbawić nas od grzechu i śmierci. On jest naszym pokojem, Tym, który zwyciężył nienawiść i wrogość miłosierną miłością Boga. Dlatego „Narodziny Pana to narodziny pokoju” (Św. Leon Wielki, Sermo 26) [1].

Jezus urodził się w stajni, ponieważ nie było dla Niego miejsca w gospodzie. Zaraz po urodzeniu, Jego Mama, Maryja, „owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie” (por. Łk 2, 7). Syn Boży, przez którego wszystko zostało stworzone, nie zostaje przyjęty, a Jego kolebką jest ubogi żłób dla zwierząt.

Odwieczne Słowo Ojca, którego niebiosa nie mogą ogarnąć, postanowiło przyjść na świat w ten sposób. Z miłości chciało narodzić się z niewiasty, aby dzielić z nami nasze człowieczeństwo; z miłości przyjęło nędzę i odrzucenie i utożsamiło się z tymi, którzy są odrzuceni i wykluczeni.

W Narodzeniu Jezusa rysuje już się wybór podstawowy, który będzie kierował całym życiem Syna Bożego, aż do śmierci na krzyżu: wybór, aby nie przerzucać na nas ciężaru grzechu, ale aby On sam go poniósł za nas, wziął go na siebie. Tylko On mógł to uczynić. Ale jednocześnie pokazał nam to, co tylko my możemy zrobić, a mianowicie, aby każdy wziął na siebie własną część odpowiedzialności. Tak, ponieważ Bóg, który stworzył nas bez nas, nie może nas zbawić bez nas (por. Św. Augustyn, Sermo 169, 11. 13), to znaczy bez naszej wolnej woli kochania. Kto nie kocha, nie zbawia się, jest zgubiony. Kto zaś nie kocha brata, którego widzi, nie może kochać Boga, którego nie widzi (por. 1 J 4, 20).

Siostry i bracia, oto droga pokoju: jest nią odpowiedzialność. Gdyby każdy z nas – na wszystkich poziomach – zamiast oskarżać innych, najpierw uznał swoje własne winy i prosił Boga o ich przebaczenie, a jednocześnie postawił się w sytuacji tych, którzy cierpią, okazał solidarność z tymi, którzy są słabsi i uciskani, wtedy świat by się zmienił.

Jezus Chrystus jest naszym pokojem przede wszystkim dlatego, że uwalnia nas od grzechu, a następnie, ponieważ wskazuje nam drogę, którą należy podążać, aby przezwyciężyć konflikty, wszystkie konflikty, od międzyludzkich po międzynarodowe. Bez serca wolnego od grzechu, serca, które otrzymało przebaczenie, nie można być mężczyznami lub kobietami pełnymi pokoju i budowniczymi pokoju. Właśnie dlatego Jezus narodził się w Betlejem i umarł na krzyżu: aby uwolnić nas od grzechu. On jest Zbawicielem. Dzięki Jego łasce każdy z nas może i musi zrobić wszystko, co w jego mocy, aby oddalić nienawiść, przemoc i antagonizmy, a praktykować dialog, pokój i pojednanie.

W tym świątecznym dniu pragnę przesłać serdeczne i ojcowskie pozdrowienia wszystkim chrześcijanom, w szczególności tym, którzy żyją na Bliskim Wschodzie, a z którymi miałem okazję spotkać się niedawno podczas mojej pierwszej podróży apostolskiej. Wysłuchałem ich obaw i dobrze rozumiem ich poczucie bezsilności wobec dynamik władzy, które ich przerastają. Dzieciątko, które dziś rodzi się w Betlejem, to ten sam Jezus, który mówi: „Abyście pokój we Mnie mieli. Na świecie doznacie ucisku, ale odwagi! Ja zwyciężyłem świat” (J 16, 33).

Jego to prosimy o sprawiedliwość, pokój i bezpieczeństwo dla Libanu, Palestyny, Izraela i Syrii, ufając w te boskie słowa: „Dziełem sprawiedliwości będzie pokój, a owocem prawa – wieczyste bezpieczeństwo” (Iz 32, 17).

Księciu Pokoju powierzamy cały kontynent europejski, prosząc, aby nadal inspirował go duchem wspólnoty i współpracy, wiernym jego chrześcijańskim korzeniom i historii, solidarnym i otwartym na tych, którzy są w potrzebie. Modlimy się w szczególności za umęczony naród ukraiński: niech ucichnie huk broni, a zaangażowane strony, wspierane przez wysiłek społeczności międzynarodowej, znajdą odwagę do szczerego, bezpośredniego i pełnego szacunku dialogu.

Dzieciątko z Betlejem błagamy o pokój i pocieszenie dla ofiar wszystkich wojen toczących się na świecie, zwłaszcza tych zapomnianych, oraz dla wszystkich, którzy cierpią z powodu niesprawiedliwości, niestabilności politycznej, prześladowań religijnych i terroryzmu. W sposób szczególny pamiętam o braciach i siostrach z Sudanu, Sudanu Południowego, Mali, Burkina Faso i Demokratycznej Republiki Konga.

W ostatnich dniach Jubileuszu Nadziei módlmy się do Boga, który stał się człowiekiem, za drogą ludność Haiti, aby ustały wszelkie formy przemocy w tym kraju i aby mógł on postępować na drodze pokoju i pojednania.

Niech Dzieciątko Jezus inspiruje wszystkich, którzy mają odpowiedzialność polityczną w Ameryce Łacińskiej, aby w obliczu licznych wyzwań dano miejsce dialogowi dla wspólnego dobra, a nie ideologicznym i partykularnym barierom.

Prosimy Księcia Pokoju, aby oświecił Mjanmę światłem przyszłości pojednania: aby przywrócił nadzieję młodym pokoleniom, poprowadził cały naród birmański ścieżkami pokoju i towarzyszył tym, którzy żyją bez dachu nad głową, bez bezpieczeństwa i bez nadziei na jutro.

Prosimy Go, aby wskrzesił dawną przyjaźń między Tajlandią a Kambodżą i aby zaangażowane strony nadal zabiegały o pojednanie i pokój.

Powierzamy Mu również ludność Azji Południowej i Oceanii, doświadczoną ostatnio przez niszczycielskie klęski żywiołowe, które dotknęły całe społeczności. W obliczu tych prób zapraszam wszystkich do odnowienia z przekonaniem naszego wspólnego zaangażowania w pomoc tym, którzy cierpią.

Drodzy Bracia i Siostry!

W ciemności nocy „światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka” (J 1, 9) przyszła na świat, ale „swoi Go nie przyjęli” (J 1, 11). Nie pozwólmy, aby zwyciężyła nas obojętność wobec cierpiących, ponieważ Bóg nie jest obojętny na nasze niedole.

Stając się człowiekiem, Jezus bierze na siebie naszą kruchość, utożsamia się z każdym z nas: z tymi, którzy nie mają już nic i stracili wszystko, jak mieszkańcy Gazy; z tymi, którzy są nękani głodem i ubóstwem, jak ludność Jemenu; z tymi, którzy uciekają ze swojej ziemi, aby szukać przyszłości gdzie indziej, jak wielu uchodźców i migrantów, którzy przemierzają Morze Śródziemne lub kontynent amerykański; z tymi, którzy stracili pracę i z tymi, którzy jej szukają, jak wielu młodych ludzi, mających trudności ze znalezieniem zatrudnienia; z tymi, którzy są wykorzystywani, jak zbyt wielu niedostatecznie opłacanych pracowników; z tymi, którzy są w więzieniu i często żyją w nieludzkich warunkach.

Do serca Boga dociera wołanie o pokój, które unosi się z każdej ziemi, jak pisze poeta:

„Nie pokój zawieszenia broni,
ani nawet wizja wilka i baranka,
ale raczej
jak w sercu, gdy emocje już minęły
i można mówić tylko o wielkim zmęczeniu.
[…]
Niech nadejdzie
jak polne dzikie kwiaty,
nagle, bo pole
musi go mieć: dziki pokój” [2].

W tym świętym dniu otwierajmy nasze serce na braci i siostry, którzy znajdują się w potrzebie i cierpieniu. Czyniąc to, otwieramy je na Dzieciątko Jezus, które z otwartymi ramionami przyjmuje nas i objawia nam swoją boskość: „Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi” (J 1, 12).

Za kilka dni zakończy się Rok Jubileuszowy. Zamkną się Drzwi Święte, ale Chrystus – nasza nadzieja – pozostaje z nami na zawsze! On jest Bramą zawsze otwartą, która wprowadza nas do Bożego życia. Jest to radosna nowina tego dnia: Dziecię, które się narodziło, jest Bogiem, który stał się człowiekiem; nie przychodzi On, aby potępiać, ale aby zbawiać; Jego pojawienie się nie jest ulotne, przychodzi On, aby pozostać i siebie samego ofiarować. W Nim, każda rana zostaje uleczona, a każde serce znajduje ukojenie i pokój. „Narodziny Pana to narodziny pokoju”.

Życzę wszystkim z całego serca spokojnych świąt Bożego Narodzenia!

______________________

Życzenia Ojca Świętego dla narodów i państw z okazji Bożego Narodzenia

 

A teraz składam serdeczne życzenia w kilku wyrażeniach językowych:

Włoski

Buon Natale! La pace di Cristo regni nei vostri cuori e nelle vostre famiglie. [Dobrego Bożego Narodzenia! Niech pokój Chrystusowy króluje w waszych sercach i w waszych rodzinach.]

Francuski

Joyeux Noël ! Que la paix du Christ règne dans vos cœurs et dans vos familles.

Angielski

Merry Christmas! May the peace of Christ reign in your hearts and in your families.

Niemiecki

Frohe Weihnachten! Der Friede Christi herrsche in euren Herzen und in euren Familien.

Hiszpański

¡Feliz Navidad! Que la paz de Cristo reine en sus corazones y en sus familias.

Portugalski

Feliz Natal! Que a paz de Cristo reine nos vossos corações e nas vossas famílias.

Polski

Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia!

Arabski

ميلادمجيد! ليملكسلامُالمسيحِفيقلوبِكموفيأسرِكم

Chiński

圣诞快乐！

Łacina

Felix sit vobis Domini Nativitas! Pax Christi in vestris cordibus vestrisque familiis regnet.
 

[1]  Z kazania św. Leona Wielkiego, papieża: Liturgia Godzin, t. I, Poznań 2006, s. 419.

[2]Y. Amichai, „Wildpeace”, w: The Poetry of Yehuda Amichai, Farrar, Straus and Giroux, 2015.


        
        

za: www.vatican.va, podkreślenia moje.