Duchowe Zamyślenie: XXVIII Niedziela zwykła (10.10.2021), Rok B

Kategoria: Zamyślenie nad Słowem 2021

Dziś przeżywamy XXI Dzień Papieski. Jego tegorocznym obchodom przyświeca hasło “Nie lękajcie się!”. Słowa te św. Jan Paweł II wypowiedział w homilii inaugurującej Jego pontyfikat, 22 października 1978 r., na Placu św. Piotra w Rzymie: „Nie lękajcie się, otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi”. Przesłanie Ojca Świętego jest wciąż aktualne. Sięgajmy do nauczania naszego Wielkiego Rodaka. Niech ono kształtuje nasze życie i otwiera serca dla Chrystusa. Więcej na stronie: https://www.dzielo.pl/

10 X 1982r. został kanonizowany o. Maksymilian Kolbe. Jan Paweł II powiedział wówczas „kanonizacja to jest ów szczególny dar, który my wszyscy przynosimy Pani Jasnogórskiej na 600-lecie Jubileuszu (...) Matka Jasnogórska daje nam tego świętego, który wyrósł z polskiej ziemi”.

Mądrość! Czy widzę w Bożych Przykazaniach źródło prawdziwie mądrego życia? Bo może recepty na życie udane szukamy w propozycjach świata a nie w słowie Bożym? Może dlatego tak często przykazania relatywizujemy? Warto, w świetle dzisiejszej liturgii słowa, spojrzeć na swoje motywacje i pozwolić Bogu objawić nam piękno Jego życia, abyśmy nigdy nie odchodzili od Niego smutni. 

Do przemyślenia: Czy jestem gotów być posłuszny Słowu Bożemu?
Co w swoim życiu uważam za największą wartość?
Jak często przy podejmowaniu decyzji proszę Ducha Świętego o mądrość i światło?

Homilia z Mszy św. 8:00:

Dziś bez moich nagranych homilii. W naszej parafii kazania głosi ks. Gość.

Dzisiejsze czytania: Mdr 7, 7-11; Ps 90(89), 12-13. 14-15. 16-17; Hbr 4, 12-13; Mt 5, 3; Mk 10, 17-30

"Wiara to nie relacja handlowa z Bogiem" - Anioł Pański z pp. Franciszkiem - 10.10.2021r.

Wehikuł czasu:

Duchowe zamyślenie: XXVIII niedziela zwykła (11.10.2015) Rok "B"

Inspirujące rozważanie (niedziela):

Niedzielne rozważania z "Gościa Niedzielnego"

Lectio divina i homilia na stronie biblista.pl

Stacja7.pl - Jutro niedziela

ks. Wojciech Węgrzyniak - medytacja

Szkoła Słowa Bożego - Rozważania niedzielne Rok B

Szkoła Formacji Duchowej - lectio divina, echo Słowa, skrutacja

Ubogacające komentarze

Anioł Pański z pp. Franciszkiem

10 października 2021 r.

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Dzisiejsza liturgia przedstawia nam spotkanie Jezusa z człowiekiem, który „miał wiele posiadłości” (Mk 10, 22), i który przeszedł do historii jako „bogaty młodzieniec”. Nie znamy jego imienia. Ewangelia św. Marka mówi o nim jako o „pewnym człowieku”, nie podając jego wieku ani imienia, sugerując, że wszyscy możemy dostrzec w nim siebie, jakby w zwierciadle. Jego spotkanie z Jezusem pozwala nam bowiem na przeprowadzenie próby co do wiary. Czytając ten tekst dokonuję testu swej wiary.

Ów człowiek zaczyna od pytania: „Co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne” (w. 17). Zwróćmy uwagę na czasowniki, których używa: muszę uczynić – aby mieć. Oto jego religijność: obowiązek, czynienie po to, aby dostać; „czynię coś, aby dostać to, czego potrzebuję”. Ale jest to relacja handlowa z Bogiem, daję, abyś dał. Natomiast wiara nie jest zimnym, mechanicznym obrzędem, jakimś „muszę-czynię-otrzymuję”. Jest to kwestia wolności i miłości. Wiara jest kwestią wolności, jest kwestią miłości. Oto pierwszy test: czym jest dla mnie wiara? Jeśli jest to przede wszystkim obowiązek lub karta przetargowa, jesteśmy w błędzie, ponieważ zbawienie jest darem, a nie obowiązkiem, jest darmo dane i nie można go kupić. Pierwszą rzeczą, którą należy uczynić, jest wyzwolenie się z wiary komercyjnej i mechanicznej, która sugeruje fałszywy obraz Boga jako buchaltera i kontrolera, a nie ojca. A wiele razy możemy przeżywać taką „komercyjną” relację wiary: czynię to, aby Bóg to mi dał.

Jezus – jest to drugi krok - pomaga człowiekowi, oferując mu prawdziwe oblicze Boga. Istotnie, jak mówi tekst – „spojrzał na niego z miłością” (w. 21). Taki jest Bóg! To właśnie tam rodzi się i odradza wiara: nie z obowiązku, nie z czegoś, co trzeba uczynnić, czy zapłacić, ale ze spojrzenia miłości, którą trzeba przyjąć. W ten sposób życie chrześcijańskie staje się piękne, jeśli nie opiera się na naszych własnych zdolnościach i planach, ale na spojrzeniu Boga. Czy twoja wiara jest znużona i czy chcesz ją ożywić? Szukaj Bożego spojrzenia: idź na adorację, daj sobie przebaczyć w spowiedzi, stań przed Ukrzyżowanym. Krótko mówiąc, pozwól się Jemu miłować. Krótko mówiąc, pozwól się Jemu kochać. To jest początek wiary: pozwolić się miłować Temu, który jest Ojcem.

Po pytaniu i spojrzeniu następuje - trzeci i ostatni krok - zaproszenie ze strony Jezusa, który mówi: „Jednego ci brakuje”. Czego brakuje owemu bogatemu człowiekowi? Daru, bezinteresowności: „Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim” (w. 21). Być może tego brakuje także i nam. Często czynimy niezbędne minimum, podczas gdy Jezus zaprasza nas do czynienia maksimum tego, co możliwe. Jakże często zadowalamy się obowiązkami - przykazaniami i kilkoma modlitwami - podczas gdy Bóg, dawca życia, żąda od nas rozmachu życiowego! Dzisiaj bardzo dobrze widzimy to przejście od obowiązku do daru, ponieważ Jezus zaczyna od przypomnienia nam przykazań: „Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij,...” (w. 19) – wszystko to, czego nie należy czynić - i dochodzi do propozycji pozytywnej: „Idź, sprzedaj, daj, idź za Mną!” (por. w. 21). Wiara nie może być ograniczona do „nie”, ponieważ życie chrześcijańskie jest „tak”, jest „tak” miłości.

Drodzy bracia i siostry, wiara bez daru i bezinteresowności jest niepełna, jest wiarą słabą, wiarą niemocną. Można to porównać do bogatego i pożywnego dania, któremu brakuje smaku, albo do dobrze rozegranego meczu bez bramki, to nie w porządku, brakuje „soli”. Wiara bez daru, bez darmowości, bez uczynków miłosierdzia, w końcu czyni nas smutnymi: jak człowiek, który, choć sam Jezus patrzył na niego z miłością, odszedł do domu „zasmucony” i „spochmurniał” (w. 22). Dzisiaj możemy zadać sobie pytanie: „W jakim punkcie jest moja wiara? Czy nadal przeżywam ją jako coś mechanicznego, jako relację obowiązku lub interesu z Bogiem? Czy pamiętam, by ją posilić, pozwalając, by Jezus spoglądał na mnie i mnie miłował? Trzeba pozwolić, by Jezus patrzył na nas i nas miłował; pozwolić, by Jezus patrzył nas na, kochał nas. A czy ja, pociągnięty przez Niego, odpowiadam bezinteresownością, całym sercem?

Niech Dziewica Maryja, która powiedziała Bogu całkowite „tak”, „tak” bez żadnego „ale” - niełatwo powiedzieć „tak” bez „ale”; Dziewica to w ten sposób uczyniła, „tak” bez „ale” - niech Ona sprawi, abyśmy mogli rozkoszować się pięknem czynienia z życia daru.

za: papiez.wiara.pl, podkreślenia moje.