Duchowe Zamyślenie: XXXI Niedziela zwykła (31.10.2021), Rok B - Uroczystość rocznicy poświęcenia kościoła własnego

Kategoria: Zamyślenie nad Słowem 2021

Dziś (ostatnia niedziela października) liturgia daje nam sposobność świętowania "Uroczystości rocznicy poświęcenia kościoła własnego". Zachęcam do lektury mojej starej notki: [Rocznica poświęcenia kościoła = zapomniana i nierozumiana rocznica].

Zadomowiony. Życie człowieka może mijać dzień za dniem, ale nie powinno być życiem byle jakim. Każdy chce mieć swoje miejsce, ale i Bóg chce mieć miejsce w życiu człowieka. Bóg w życiu człowieka chce być realnie (mocno) obecny. Chce każdy dzień wypełnić bogactwem duchowym, przede wszystkim miłością. Pozwólmy Mu na to! A za wszystko, czego w nas dokona, bądźmy wdzięczni. 

Do przemyślenia: Jak postrzegam swoje miejsce i rolę we wspólnocie Kościoła?

Homilia z Mszy św. 19:00:

Dziś bez mojej homilii. Kazania głosił misjonarz z Syberii.

Dzisiejsze czytania: Pwt 6,2-6; Ps 18,2-3a.3bc-4. 47 i 51ab; Hbr 7,23-28; J 14,23; Mk 12,28b-34
lub - jeśli tak jak u nas - czytania wspólne na rocznicę poświęcenia kościoła np.  1 Krl 8, 22-23. 27-30; Ps 84(83), 3-4. 5 i 10. 11 (R.: por. 2) ; 1Kor 3,9b-11.16-17; Łk 19, 1-10.

"Zwracajmy się do Boga całym sercem" - Anioł Pański z pp. Franciszkiem - 24.10.2021r.

Wehikuł czasu:

Duchowe Zamyślenie: XXX niedziela zwykła. Rocznica poświęcenia własnego kościoła (25.10.2020), Rok A

Duchowe Zamyślenie: Niedziela - Uroczystość Rocznicy poświęcenia kościoła własnego (27.10.2019), Rok C

Duchowe Zamyślenie: XXX niedziela zwykła. Rocznica poświęcenia własnego kościoła (28.10.2018), Rok B

Inspirujące rozważanie (niedziela):

Niedzielne rozważania z "Gościa Niedzielnego"

Lectio divina i homilia na stronie biblista.pl

ks. Wojciech Węgrzyniak - medytacja

Szkoła Słowa Bożego - Rozważania niedzielne Rok B

Szkoła Formacji Duchowej - lectio divina, echo Słowa, skrutacja

Ubogacające komentarze

Anioł Pański z pp. Franciszkiem

31 października 2021 r.

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

W dzisiejszej liturgii Ewangelia opowiada o uczonym w Piśmie, który podchodzi do Jezusa i pyta Go: „Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?” (Mk 12, 28). Jezus odpowiada, cytując Pismo Święte, i stwierdza, że pierwszym przykazaniem jest miłowanie Boga. Z tego zaś, jako naturalna konsekwencja, wynika drugie: miłować bliźniego jak siebie samego (por. ww. 29-31). Słysząc tę odpowiedź, uczony w Piśmie nie tylko uznaje ją za słuszną, lecz powtarza niemal te same słowa, które wypowiedział Jezus: „Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznie powiedziałeś, bo miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary” (w. 32-33).

Możemy się zapytać, dlaczego, wyrażając swoją akceptację, uczony w Piśmie odczuwa potrzebę powtórzenia tych samych słów, co Jezus? To powtórzenie wydaje się tym bardziej zaskakujące, jeśli pomyślimy, że znajdujemy się w Ewangelii Marka, która ma bardzo zwięzły styl. Jaki jest więc sens tego powtórzenia? To powtórzenie to nauka dla nas, którzy ją słyszymy. Bowiem Słowo Pana nie może być przyjmowane jak każda inna wiadomość: trzeba je powtarzać, przyswoić sobie, zachowywać je. Tradycja monastyczna, mnichów, używa odważnego, ale bardzo konkretnego określenia: słowo Boże należy „rozważać”. Rozważać Słowo Boże. Możemy powiedzieć, że jest ono tak pożywne, że musi dotrzeć do każdej dziedziny życia: zaangażować – jak mówi dzisiaj Jezus – całe serce, całą duszę, cały umysł, wszystkie moce (por. w. 30). Słowo Boże musi rozbrzmiewać, odbijać się echem w nas, w naszym wnętrzu. Kiedy jest to echo wewnętrzne, które sie powtarza, oznacza to, że Pan przebywa w sercu. I mówi do nas, jak do owego dobrego uczonego w Piśmie z Ewangelii: „Niedaleko jesteś od królestwa Bożego” (w. 34).

Drodzy bracia i siostry, Pan nie tyle szuka wykwalifikowanych komentatorów Pisma Świętego, co otwartych serc, które przyjmując Jego Słowo, pozwalają się przemienić wewnętrznie. Dlatego tak ważne jest, aby zapoznać się z Ewangelią, mieć ją zawsze pod ręką, także małą Ewangelię w kieszeni, w torebce, aby móc czytać i czytać na nowo, pasjonować się nią. Kiedy to czynimy, Jezus, Słowo Ojca, wkracza do naszych serc, staje się nam bliski, a my w Nim wydajemy owoc. Weźmy za przykład dzisiejszą Ewangelię: nie wystarczy ją przeczytać, aby zrozumieć, że trzeba miłować Boga i bliźniego. Konieczne jest, aby to przykazanie, „wielkie przykazanie”, rozbrzmiewało w nas, było przyswojone, stało się głosem naszego sumienia. Wtedy nie pozostaje ono martwą literą, zamknięte w sercu, ponieważ Duch Święty sprawia, że ziarno tego Słowa kiełkuje w nas. A Słowo Boże działa, jest dynamiczne, żywe i skuteczne (por. Hbr 4, 12). W ten sposób każdy z nas może stać się żywym „przekładem”, odmiennym oryginalnym. Nie jakimś powtórzeniem, ale żywym, odmiennym i oryginalnym „przekładem” jednego Słowa miłości, które daje nam Bóg. Widzimy to na przykładzie życia świętych: nikt nie jest taki sam, wszyscy są różni, ale wszyscy mają to samo Słowo Boże.

Dziś więc weźmy przykład z tego uczonego w Piśmie. Powtarzajmy słowa Jezusa, sprawmy, by w nas rozbrzmiewały: „Trzeba miłować Boga całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą mocą, a bliźniego swego jak siebie samego”. I zadajmy sobie pytanie: czy to przykazanie rzeczywiście ukierunkowuje moje życie? Czy znajduje odzwierciedlenie w każdym dniu mojego życia? Warto, abyśmy dziś wieczorem, zanim położymy się spać, zrobili rachunek sumienia w oparciu o to Słowo, aby zobaczyć, czy miłowaliśmy dziś Pana i czy ofiarowaliśmy odrobinę dobra tym, których spotkaliśmy. Niech każde spotkanie stanie się okazją do dania odrobinę dobra, miłości, która pochodzi z tego Słowa. Niech Dziewica Maryja, w której Słowo Boże stało się ciałem, nauczy nas przyjmować do naszych serc żywe słowa Ewangelii.

za: papiez.wiara.pl, podkreślenia moje.