Duchowe Zamyślenie: XXVII niedziela zwykła (08.10.2023), Rok A

Kategoria: Zamyślenie nad Słowem 2023

Powróć, Boże Zastępów,
wejrzyj z nieba, spójrz i nawiedź tę winorośl.
I chroń to, co zasadziła Twoja prawica,
latorośl, którą umocniłeś dla siebie.

Odnów nas, Panie, Boże Zastępów,
i rozjaśnij nad nami swoje oblicze,
a będziemy zbawieni.

Czasem zapominany, że wszystko co najważniejsze w naszym życiu, jest darem. Nie jesteśmy tego właścicielami (życie, zdrowie, ...) ale dzierżawcami. Otrzymaliśmy to od Boga a On liczy, że przyniesiemy dobry owoc - owoc miłości, radości, pokoju, cierpliwości, łagodności ... Bóg objawia się nam jako troskliwy, wierny i wytrwały gospodarz, który jednak nie odbiera wolności. Pozwala w swej wszechmocy na to, aby człowiek Go odrzucił, albo próbował zawłaszczyć sobie Jego dobra, sobie przypisując prawo do decydowania o wszystkim. Dziś ponownie stoi przed nami decyzja, aby uczynić Jezusa fundamentem naszego życia, kamieniem węgielnym. Przyjąć Go a nie odrzucać. Naśladujmy Go podejmując wszystko "co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie". A przyjmowana Komunia nich sprawia w nas, to co oznacza, czyli niech nas przemienia w Chrystusa.

Człowiekowi jest szczęśliwy kiedy kocha i kiedy doświadcza tego, że jest kochany. Ciężko jest mu się pogodzić z tym, kiedy jego miłość jest nieodwzajemniana. Cierpi właśnie dlatego, że kocha. Pierwsze czytanie pokazuje nam kochającego Boga, który troszczy się o swój naród. Ochrania go, strzeże i oczekuje, że wyda dobre owoce, że odpowie miłością na miłość. Jednak naród wybrany zamiast winogron miłości wydaje cierpkie jagody egoizmu i buntu. Owoc nie wzrósł, bo zabrakło otwartości na słońce - to jest na Boga. Reakcja, że Bóg zniszczy ich poczucie bezpieczeństwa, to nie akt zemsty, ale paradoksalnie, akt miłości. Działanie skłaniające do odwrócenia się od drogi prowadzącej do klęski i śmierci. To jest droga odnowienia człowieka - Bóg, który daje swoje zbawienie.

Jezus właśnie z miłości oddał swoje życie, abyśmy odkryli piękno Bożego daru, jakim jest winnica (wspólnota wiernych, Kościół, dar powołania do życia wiecznego). To dzięki takim darom odkrywamy kim naprawdę jesteśmy i na co nas stać. Bóg chce, abyśmy odkryli swoją wielkość, która wyraża się w miłości (dawaniu z siebie) a nie w destrukcyjnym egoizmie (zagarniania dla siebie). Czy w każdej Eucharystii odkrywam to wyjątkowe obdarowanie. Jaki wydaję owoc w moim codziennym życiu? Czy żyję Eucharystią (miłością) czy jestem duchowo pusty? Może dziś warto pomodlić się o to, aby Bóg zburzył moje chore poczucie bezpieczeństwa, które spowodowało, że przestaję pragnąć Boga i idę w minimalizm.

Przyjmijmy dziś Słowo, w którym Bóg objawia swoją troskę, swoje zatroskanie o każdego z nas. On - Bóg pokoju - chce być z nami. Jego pragnieniem nie jest nasza bylejakość. Chce abyśmy przynieśli piękny owoc. Jednak od nas zależy czy poddamy się Bożej troskliwej ręce, czy będziemy trwać w uporze. Cierpka jagoda czy winne grono? Jaki owoc wydaje moje serce?

Październik -> miesiąc modlitwy różańcowej. Zobacz -> [Różaniec - co i jak? Papieże o różańcu. Jak odmawiać? Rozważanie] oraz [Rozważania różańcowe on-line].

[W październiku (i nie tylko) - zyskaj odpust za modlitwę różańcową (zupełny lub częściowy)]   [Modlitwy do Matki Bożej Różańcowej]

Za tydzień, w niedzielę, 15 października przypada XXIII Dzień Papieski, obchodzony pod hasłem Św. Jan Paweł II. Cywilizacja życia. Warto zapoznać się z Listem pasterskim Episkopatu Polski zapowiadającym obchody Dnia Papieskiego.

   Do przemyślenia: Czy pozwalam Bogu działać w moim sercu?
Jak wygląda moja modlitwa? Czy jestem wdzięczny?
Czy naprawdę Jezus jest w moim życiu kamieniem węgielnym?
Jak silne jest moje przekonanie, że Bóg pragnie mojego dobra?

Homilia z Mszy św. o 19.00:

Link do homilii na moim kanale YT @PanemJEZUS:
[https://www.youtube.com/watch?v=OLIkQ2ipLaU]

Dzisiejsze czytania: Iz 5, 1-7; Ps 80(79), 9 i 12. 13-14. 15-16. 19-20; Flp 4, 6-9; J 15, 16; Mt 21, 33-43

#MODLITWA: "Wszechmogący, wieczny Boże, Twoja hojność przewyższa zasługi i pragnienia modlących się do Ciebie; † okaż nam swoje miłosierdzie, * odpuść grzechy, które niepokoją nasze sumienia, i udziel nam również tego, o co nie ośmielamy się prosić. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków". #Amen.

"Modlimy się o pokój w Izraelu i Palestynie" - Anioł Pański z pp. Franciszkiem - 08.10.2023r.

[Anioł Pański z pp. Franciszkiem, 8 października 2023 r.]

 oraz "Bądźmy dobrymi robotnikami w Winnicy Pańskiej" - pp. Franciszek, Anioł Pański 04.10.2020r.

Wehikuł czasu:

Można przeczytać rozważania (choć większość wkomponowuję w aktualne),
wysłuchać moich homilii (o ile działają, zob. mixcloud) i obejrzeć filmiki z komentarzami

Duchowe Zamyślenie: XXVII niedziela zwykła (04.10.2020), Rok A

Duchowe Zamyślenie: XXVII niedziela zwykła (08.10.2017)

Duchowe zamyślenie: XXVII niedziela zwykła. (5.10.2014) Rok "A"

Inspirujące rozważanie (niedziela):

Niedzielne rozważania z "Gościa Niedzielnego"

Lectio divina i homilia na stronie biblista.pl

ks. Wojciech Węgrzyniak - medytacja

Szkoła Słowa Bożego - Rozważania niedzielne Rok C

Szkoła Formacji Duchowej - lectio divina, echo Słowa, skrutacja

Ubogacające komentarze

"Słowo na niedzielę", TVP -> https://vod.tvp.pl/website/slowo-na-niedziele,1141

Anioł Pański z pp. Franciszkiem

8 października 2023 r.

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

Dzisiaj Ewangelia przedstawia nam dramatyczną przypowieść, ze smutnym epilogiem (por. Mt 21, 33-43). Właściciel skrawka ziemi złożył tam winnicę i dobrze ją uprawiał. Następnie, gdy musiał wyjechać, powierzył ją kilku rolnikom. W czasie winobrania wysyła swoje sługi, żeby zebrali plony. Ale rolnicy znęcają się nad nimi i ich zabijają. Wówczas pan posyła swojego syna, a oni zabijają nawet jego. Jak to możliwe? Co poszło źle? W tej przypowieści zawarte jest przesłanie Jezusa.

Pan wszystko czyni dobrze, z miłością: sam pracuje, zakłada winnicę, otacza ją ogrodzeniem, żeby ją chronić, kopie dół na tłocznię i buduje wieżę strażniczą (por. w. 33). Następnie powierza winnicę rolnikom, dzierżawiąc im swój cenny majątek, a tym samym traktując ich sprawiedliwie, tak aby winnica była dobrze uprawiana i przynosiła owoce. Biorąc to pod uwagę, żniwa powinny zakończyć się szczęśliwie, w świątecznej atmosferze, ze sprawiedliwym podziałem zbiorów ku zadowoleniu wszystkich.

Natomiast w dusze rolników wkradły się myśli niewdzięczne i zachłanne. Zauważcie, że u podstaw konfliktów zawsze leży jakaś niewdzięczność i chciwe myśli, pragnienie szybkiego zawłaszczenia rzeczy. „Nic nie musimy dawać panu. Wytwór naszej pracy należy wyłącznie do nas. Nie musimy przed nikim się rozliczać!”. Tak twierdzą owi rolnicy. A to nieprawda: powinni być wdzięczni za to, co otrzymali i jak zostali potraktowani. Tymczasem niewdzięczność podsyca chciwość i narasta w nich postępujące poczucie buntu, które prowadzi ich do postrzegania rzeczywistości w sposób wypaczony, do poczucia się jak dający kredyt, a nie dłużnicy wobec pana, który dał im pracę. Kiedy widzą jego syna, posuwają się wręcz do stwierdzenia: „To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo!” (w. 38). I z rolników stają się zabójcami. jest to cały proces, który wiele razy ma miejsce w ludzkich sercach, a nawet w naszym sercu.

Poprzez tę przypowieść Jezus nam przypomina, co się dzieje, gdy człowiek łudzi się, że wszystkiego dokona samodzielnie i zapomina o wdzięczności, zapomina o podstawowej rzeczywistości życia: że dobro pochodzi z łaski Boga, że dobro pochodzi z Jego daru darmo danego. Gdy się o tym zapomina, w końcu przeżywamy swoją kondycję i swoje ograniczenia już nie z radością, że czuje się miłowany i zbawiony, ale ze smutną iluzją, że nie potrzebuje ani miłości, ani zbawienia. Przestajemy pozwalać, by nas miłowano i stajemy się więźniami własnej chciwości, więźniami potrzeby posiadania czegoś więcej niż inni, chęci wyróżnienia się na tle innych. Ten proces jest okropny i wiele razy nam się przytrafia. Zastanówmy się nad tym na serio. Stąd bierze się tak wiele niezadowolenia i oskarżeń, tak wiele nieporozumień i zazdrości; a kierując się urazą, można wpaść w wir przemocy. Tak, drodzy bracia i siostry, niewdzięczność rodzi przemoc, odbiera nam pokój i sprawia, że odczuwamy i mówimy krzycząc, bez pokoju, podczas gdy proste „dziękuję” może przynieść pokój!

Zadajmy więc sobie pytanie: czy zdaję sobie sprawę z tego, że otrzymałem życie i wiarę w darze? Czy zdaję sobie sprawę, że ja sam, ja sama jestem darem? Czy wierzę, że wszystko zaczyna się od łaski Pana? Czy zdaję sobie sprawę, że jestem nią obdarowany bez zasługi, będąc umiłowanym i zbawionym bezinteresownie? A przede wszystkim, czy w odpowiedzi na łaskę potrafię powiedzieć „dziękuję”? Czy potrafię powiedzieć „dziękuję”? Trzy słowa są sekretem ludzkiego współistnienia: dziękuję, czy mogę?, przebaczenie. Czy potrafię wypowiedzieć te trzy słowa? Dziękuję, czy mogę?, proszę o przebaczenie, przepraszam. Czy potrafię wypowiedzieć te trzy słowa? „Dziękuję” to małe słowo, małym słowem jest „czy mogę?”, małym słowem jest prośba o przebaczenie, „przebaczenie” - oczekiwane każdego dnia przez Boga i braci.

Zapytajmy siebie, czy to drobne słowo „dziękuję”, „czy mogę?”, „proszę o przebaczenie”, „przepraszam” jest obecne w naszym życiu. Czy umiem powiedzieć „dziękuję”? Czy wiem, jak przeprosić, wybaczyć? Czy wiem, jak nie być natrętnym – „czy mogę”? Dziękuję, proszę o przebaczenie, czy mogę?.

Niech Maryja, której dusza wielbi Pana, pomoże nam uczynić z wdzięczności światło, które każdego dnia wznosi się z naszych serc.

za: papiez.wiara.pl, podkreślenia moje.